توانستى در پىِ بر آوردن حاجتى نروى ، نرو ؛ چرا كه عاشورا ، روز شومى است و حاجتى در آن ، برآورده نمىشود ، و اگر هم برآورده شود ، بركتى ندارد و پيشرفتى نمىبيند . همچنين [ در اين روز ] ، براى خانهات چيزى را ذخيره نكن ، كه هر كس در روز عاشورا براى خانهاش چيزى بيندوزد ، در اندوختهاش بركتى نخواهد بود و در خانوادهاش نيز بركتى نخواهد بود . « 1 »
798 . علل الشرائع - به نقل از حسن بن فضّال ، از امام رضا عليه السلام - : هر كس در روز عاشورا ، تلاش و كوشش براى بر آوردن نيازهايش را رها كند ، خداوند ، نيازهاى دنيايى و آخرتىِ او را بر مىآورد ، و هر كس عاشورا ، روز ماتم و اندوه و گريهاش باشد ، خداوند عزّوجلّ قيامت را روزِ شادى و خوشحالىاش قرار مىدهد و چشمش در بهشت ، به ما روشن مىشود . « 2 »
3 / 2 - 2 پرهيز از كامجويى
799 . مصباح المتهجّد - به نقل از عبد اللَّه بن سِنان ، از امام صادق عليه السلام ، وقتى از ايشان در باره روزه روز عاشورا پرسيده شد - : در آن روز ، روزه بگير ، امّا بدون تصميم شبانه ، « 3 » و بخور ، امّا نه به قصد شادى ، و روزه آن را كامل نكن ، و خوردنت هم ساعتى پس از نماز عصر با نوشيدن جرعهاى آب باشد ؛ چرا كه در چنين ساعتى از روز ، جنگ با خاندان پيامبر خدا صلى اللَّه عليه و آله فرو نشست و كشتار آنان ، متوقّف شد و سى كشته از ياران آنها
هامش
( 1 )
فَإِنِ استَطَعتَ أن لا تَنتَشِرَ يَومَكَ في حاجَةٍ فَافعَل ، فَإِنَّهُ يَومُ نَحسٍ ، لا تُقضى فيهِ حاجَةٌ ، وإن قُضِيَت لَم يُبارَك لَهُ فيها ، ولَم يَرَ رُشداً ، ولا تَدَّخِرَنَّ لِمَنزِلِكَ شَيئاً ، فَإِنَّهُ مَنِ ادَّخَرَ لِمَنزِلِهِ شَيئاً في ذلِكَ اليَومِ لَم يُبارَكَ لَهُ فيما يَدَّخِرُهُ ، ولا يُبارَكُ لَهُ في أهلِه 800
( كامل الزيارات : ص 326 ح 556 ، مصباح المتهجّد : ص 773 ) .
( 2 )
مَن تَرَكَ السَّعيَ في حَوائِجِهِ يَومَ عاشوراءَ قَضَى اللَّهُ لَهُ حَوائِجَ الدُّنيا وَالآخِرَةِ ، ومَن كانَ يَومُ عاشوراءَ يَومَ مُصيبَتِهِ وحُزنِهِ وبُكائِهِ يَجعَلُ اللَّهُ عزّوجلّ يَومَ القِيامَةِ يَومَ فَرَحِهِ وسُرورِهِ ، وقَرَّت بِنا فِي الجِنانِ عَينُهُ 801
( علل الشرائع : ص 227 ح 2 ، عيون أخبار الرضا عليه السلام : ج 1 ص 298 ح 57 ) .
( 3 ) علّامه مجلسى گفته است : « بدون تصميم شبانه » ، يعنى بى آن كه شب ، قصد روزه كنى ، و افطار كن ؛ امّا نه براى شماتت و خوشحالى ؛ بلكه به منظور مخالفت با كسانى كه به قصد تبرّك ، روزه مىگيرند ( بحار الأنوار : ج 101 ص 307 ) .