حالى كه ابن زياد ، شفيع توست و اين مىآيد ، در حالى كه محمّد صلى اللَّه عليه و آله شفيع اوست .
سپس برخاست و رفت . « 1 »
647 . المناقب ، ابن شهرآشوب : طبرى ، بَلاذُرى و كوفى آوردهاند كه چون سرها را پيشِ روى يزيد گذاشتند ، شروع به زدن با چوبدستى بر دندانهاى پيشينِ حسين عليه السلام كرد و سپس گفت : روزى در برابر روز بدر ! . . . .
ابو بَرزه گفت : اى فاسق ! چوبدستى را بردار كه - به خدا سوگند - ، دو لب پيامبر خدا صلى اللَّه عليه و آله را ديدم كه جاى چوبدستىات را مىبوسد .
يزيد [ چوب دستىاش را ] برداشت ؛ امّا از شدّت خشم بر آن مرد ، در حال هلاك شدن بود « 2 » . « 3 »
هامش
( 1 )
أذِنَ [ يَزيدُ ] لِلنّاسِ فَدَخَلوا وَالرَّأسُ بَينَ يَدَيهِ ، ومَعَ يَزيدَ قَضيبٌ فَهُوَ يَنكُتُ بِهِ في ثَغرِهِ ، ثُمَّ قالَ : إنَّ هذا وإيّانا كَما قالَ الحُصَينُ بنُ الحُمامِ المُرِّيُّ :يُفَلِّقنَ هاماً مِن رِجالٍ أحِبَّةٍ * إلَينا وهُم كانوا أعَقَّ وأظلَماقالَ : فَقالَ رَجُلٌ مِن أصحابِ رَسولِ اللَّهِ صلى اللَّه عليه و آله يُقالُ لَهُ أبو بَرزَةَ الأَسلَمِيُّ : أتَنكُتُ بِقَضيبِكَ في ثَغرِ الحُسَينِ ؟ أما لَقَد أخَذَ قَضيبُكَ مِن ثَغرِهِ مَأخذاً ، لَرُبَّما رَأَيتُ رَسولَ اللَّهِ صلى اللَّه عليه و آله يَرشُفُهُ ، أما إنَّكَ - يا يَزيدُ - تَجيءُ يَومَ القِيامَةِ وَابنُ زِيادٍ شَفيعُكَ ، ويَجيءُ هذا يَومَ القِيامَةِ ومُحَمَّدٌ صلى اللَّه عليه و آله شَفيعُهُ ، ثُمَّ قامَ فَوَلّى 649
( تاريخ الطبرى : ج 5 ص 465 ، أنساب الأشراف : ج 3 ص 416 ) .
( 2 ) برخى منابع ، ماجراى ابو بَرزه را با عبيد اللَّه بن زياد و در كوفه مىدانند . شجرى در الأمالى خود ، از ابو عاليه آورده است : هنگامى كه حسين بن على عليه السلام كشته شد ، سرش را براى عبيد اللَّه بن زياد آوردند . او دنبال ابو بَرزه - كه اندكى چاق و كوتاه بود - فرستاد و به او گفت : اين چاقِ كوتوله ، صحابى پيامبرتان است ؟ ! ابو برزه ، استرجاع كرد ( إنّا للَّه گفت ) و سپس گفت : گمان نمىكردم آن قدر زنده بمانم كه كسى ، مصاحبت مرا با پيامبر صلى اللَّه عليه و آله عيب بشمارد ! عبيد اللَّه گفت : منزلت من و حسين را روز قيامت ، چگونه مىبينى ؟ ابو بَرزه گفت : خدا ، داناتر است . من چه مىدانم ! گفت : نظر تو را مىخواهم . گفت : اگر نظر مرا مىخواهى ، شفيع حسين در روز قيامت ، پدرش [ پيامبر ] است و شفيع تو ، زياد . عبيد اللَّه گفت : بيرون برو ! اگر برايت حقّى قرار نداده بودم ، هر آينه ، گردنت را مىزدم . هنگامى كه ابو بَرزَه به درِ خانه رسيد ، [ عبيد اللَّه ] گفت : او را باز گردانيد . سپس گفت : اگر هر روز ، صبح و شب ، نزد من نيايى ، گردنت را مىزنم ( ر . ك : الحدائق الورديّة : ج 1 ص 123 ، مقتل الحسين عليه السلام ، خوارزمى : ج 2 ص 44 ) .
( 3 )
قالَ الطَّبَرِيُّ وَالبَلاذُرِيُّ وَالكوفِيُّ : لَمّا وُضِعَتِ الرُّؤوسُ بَينَ يَدَي يَزيدَ ، جَعَلَ يَضرِبُ بِقَضيبِهِ عَلى ثَنِيَّتِهِ ، ثُمَّ قالَ : يَومٌ بِيَومِ بَدرٍ . . . .
قالَ أبو بَرزَةَ : ارفَع قَضيبَكَ يا فاسِقُ ، فَوَاللَّهِ رَأَيتُ شَفَتَي رَسولِ اللَّهِ مَكانَ قَضيبِكَ يُقَبِّلُهُ ! فَرَفَعَ وهُوَ يَتَدَمَّرُ مُغضَباً عَلَى الرَّجُلِ 650
( المناقب ، ابن شهرآشوب : ج 4 ص 114 . نيز ، ر . ك : تذكرة الخواصّ : ص 262 ) .