دفن اجساد سپاه خود ، مانده و از اهل غاضريه از بنى اسد - كه على القاعده با فاصلهاى از ميدان نبرد ، مستقر بودهاند - نيز بعيد است كه در اين فرصت كوتاه ، جرئت يا امكان حضور داشتهاند ، مگر اين كه بگوييم مقصود از يك روز بعد از شهادت ، روز دوازدهم است .
در باره جزئيات مربوط به دفن سيّد الشهدا و اصحاب آن بزرگوار نيز آنچه بر سرِ زبانها مشهور گرديده ، در منابع معتبر كهن حديثى و تاريخى وجود ندارد . تنها در كتاب الدمعة الساكبة ، ضمن گزارش مفصّلى آمده كه : بنى اسد ، هنگامى كه براى دفن امام عليه السلام و يارانش آمدند ، عربى باديهنشين را ديدند و او آنها را براى دفن شهدا راهنمايى كرد ، تا اين كه به بدن سيّد الشهدا رسيد . در آن هنگام ، به شدّت گريست و نگذاشت آنها ، پيكر امام حسين عليه السلام را دفن كنند و فرمود :
مَعى مَن يُعينُنى .
با من كسى هست كه يارىام كند .
آن گاه دستانش را زير كمر شريف امام حسين عليه السلام قرار داد و فرمود :
بِسمِ اللَّهِ و بِاللَّهِ و فى سَبيلِ اللَّهِ و عَلى مِلّةِ رَسولِ اللَّهِ . هذا ما وَعَدَنا اللَّهُ تعالى ورَسُولُهُ و صَدَقَ اللَّهُ و رَسُولُهُ . ما شاءَ اللَّهُ . لا حَولَ و لا قُوَّةَ إلّا باللَّهِ العَلىِّ العَظيمِ .
به نام خدا و به خدا و در راه خدا و به آيين پيامبر خدا . اين ، همان چيزى است كه خداوندِ و الا و پيامبرش به ما وعده داده بودند و خداوند و پيامبرش راست گفتهاند . هر چه خدا بخواهد ! هيچ نيرو و توانى جز از جانب خداى و الا نيست .
آن گاه جنازه را به تنهايى ، داخل قبر گذاشت و هيچ يك از آنها با وى همكارى نكردند . سپس صورتش را به گلوى شريف امام عليه السلام گذاشت و در حالى كه مىگريست ، مىفرمود :
طُوبى لِأرضٍ تَضَمَّنت جَسَدَكَ الشَّريفَ ، أمَّا الدُّنيا فَبَعدَكَ مُظلِمَةٌ و الآخِرَةُ فَبِنُورِكَ مُشرِقَةٌ . أمّا الحُزنُ سَرمَدٌ و اللَّيلُ فَمُسَهَّدٌ حَتّى يَختارَ اللَّهُ لى دارَكَ الَّتى أنتَ مُقيمٌ بِها ، فَعَليكَ مِنّى السَّلامُ يا بنَ رَسولِ اللَّهِ و رَحمَةُ اللَّهِ و بَرَكاتُهُ .
گزيده شهادت نامه امام حسين ( ع ) ( فارسى ) — صفحة 706
مساهمون: محمد الريشهري
ص٧٠٦