3 / 4 بُرَير بن خُضَير
ويژگىهاى بُرَير بن خُضَير
بُرَير ، از بزرگترين قرآنشناسان عصر خود در كوفه بوده است ، به گونهاى كه وى « أقرأ أهل زمانه ( بهترين قارى عصر خود ) » و « سيّد القُرّاء ( سرور قاريان ) » شمرده شده است . از ديگر ويژگىهاى او بصيرت كامل نسبت به راهى بود كه برگزيده بود ، همچنين پارسايى و سخنورى و دفاع از حريم ولايت حسينى . خندهرويى او در صبح عاشورا در شرايطى كه دشمن حلقه محاصره را هر ساعت تنگتر مىكرد حكايت از روح بلند و متعالى او داشت .
بُرَير ، همان كسى است كه به دليل يقين به زندگىِ پس از مرگ ، در صبح عاشورا ، هنگامى كه امام عليه السلام و يارانش در حلقه محاصره دشمن بودند و فاصلهاى با شهادت نداشتند ، از آرامش خاصّى برخوردار بود و با دوست خود ، عبد الرحمان ، با چهرهاى خندان ، گفتگو مىكرد . دوستش به وى ايراد گرفت و گفت : اى بُرَير ! مىخندى ؟ ! الآن ، نه وقت خنده است ، و نه كار بيهوده .
بُرَير ، در پاسخ وى گفت :
لقد علم قومي أنّي ما أحببت الباطل كهلًا ولا شابّاً ، وإنّما أفعل ذلك استبشاراً بما نصير إليه ، فواللَّه ، ما هو إلّا أن نلقى هؤلاء القوم بأسيافنا نعالجهم بها ساعة ، ثمّ نعانق الحور العين « 1 » .
قوم من مىدانند كه من ، نه در جوانى و نه در پيرى به كار بيهوده علاقهمند نبودهام . اين كار را براى خجستگى آنچه برايمان اتّفاق مىافتد ، مىكنم . به خدا سوگند ، جز اين نيست كه ما با اين گروه ، با شمشيرهايمان رويارو مىشويم و ساعتى را با آنها مىجنگيم و سپس با حور العين ، هماغوش مىگرديم .
هامش
( 1 ) الملهوف : ص 154 .