سرزمينهاى رى و گرگان را به تو خواهد داد ؟ ! به خدا سوگند كه هرگز به كام خود ، نخواهى رسيد و اين ، حتمى و تمام شده است ! هر چه مىخواهى ، بكن كه تو پس از من ، نه در دنيا شادمان خواهى بود ، نه در آخرت . گويى مىبينم كه سرت را بر نِى ، در كوفه نصب كردهاند و كودكان ، آن را هدف سنگپرانى خود نمودهاند » .
عمر بن سعد ، از سخن حسين عليه السلام خشمناك شد . از ايشان ، روى گردانْد و يارانش را ندا داد كه : منتظر چه هستيد ؟ همگى حمله كنيد كه يك لقمه است ! « 1 »
2 / 7 آغاز نبرد و فرا خواندن امام عليه السلام يارانش را به شكيبايى و جهاد
328 . الإرشاد : عمر بن سعد ، ندا داد : اى ذُوَيد ! پرچمت را نزديك بياور .
او آن را نزديكتر آورد . سپس عمر ، تيرش را در چلّه كمانش نهاد و آن را انداخت و گفت : گواهى دهيد كه من ، نخستين تير را انداختم .
سپس لشكر ، تير انداختند و درگير شدند . « 2 »
329 . الملهوف : عمر بن سعد ، پيش آمد و تيرى به سوى لشكر حسين عليه السلام انداخت و گفت : نزد امير ، گواهى دهيد كه من ، نخستين تيرانداز بودم .
آن گاه ، تيرها از سوى آنان ، مانند قطرههاى باران ، باريدن گرفت . امام حسين عليه السلام به يارانش فرمود : « خدايتان رحمت كند ! به سوى مرگى كه چارهاى ندارد ، برخيزيد كه
هامش
( 1 )
قالَ [ الحُسَينُ ] عليه السلام : أينَ عُمَرُ بنُ سَعدٍ ؟ ادعوا لي عُمَرَ ، فَدُعِيَ لَهُ ، وكانَ كارِهاً لا يُحِبُّ أن يَأتِيَهُ ، فَقالَ : يا عُمَرُ ، أنتَ تَقتُلُني وتَزعُمُ أن يُوَلِّيَكَ الدَّعِيُّ بنُ الدَّعِيِّ بِلادَ الرَّيِّ وجُرجانَ ؟ وَاللَّهِ ، لا تَتَهَنَّأُ بِذلِكَ أبدَاً ، عَهدٌ مَعهودٌ ، فَاصنَع ما أنتَ صانِعٌ ؛ فَإِنَّكَ لا تَفرَحُ بَعدي بِدُنيا ولا آخِرَةٍ ، وكَأَنّي بِرَأسِكَ عَلى قَصَبَةٍ قَد نُصِبَ بِالكوفَةِ ، يَتَراماهُ الصِّبيانُ ، ويَتَّخِذونَهُ غَرَضاً بَينَهُم .
فَغَضِبَ عُمَرُ بنُ سَعدٍ مِن كَلامِهِ ، ثُمَّ صَرَفَ وَجهَهُ عَنهُ ، ونادى بِأَصحابِهِ : ما تَنتَظِرونَ بِهِ ؟ احمِلوا بِأَجمَعِكُم ، إنَّما هِيَ اكلَةٌ واحِدَةٌ 330
( مقتل الحسين عليه السلام ، خوارزمى : ج 2 ص 8 ؛ الحدائق الورديّة : ج 1 ص 119 ) .
( 2 )
ونادى عُمَرُ بنُ سَعدٍ : يا ذُوَيدُ ، أدنِ رايَتَكَ ، فَأَدناها ، ثُمَّ وَضَعَ سَهمَهُ في كَبِدِ قَوسِهِ ، ثُمَّ رَمى ، وقالَ : اشهَدوا أنّي أوَّلُ مَن رَمى ! ثُمَّ ارتَمَى النّاسُ وتَبارَزوا 331
( الإرشاد : ج 2 ص 101 ؛ تاريخ الطبرى : ج 5 ص 429 ) .