كن و از او بخواه كه باز گردد . شايد اطمينان يابد و باز آيد .
عمرو بن سعيد گفت : هر چه مىخواهى ، بنويس و پيش من بياور تا بر آن ، مُهر بزنم .
عبد اللَّه بن جعفر ، نامه را نوشت « 1 » و نزد عمرو بن سعيد برد و به او گفت : به آن ، مهر بزن و همراه برادرت يحيى بن سعيد بفرست كه كاملًا اطمينان يابد و بداند كه داستان ، جدّى است . عمرو ، چنان كرد . وى كارگزار يزيد بن معاويه در مكّه بود .
يحيى و عبد اللَّه بن جعفر به حسين عليه السلام رسيدند و پس از آن كه يحيى بن عمرو ، نامه را برايش خواند ، [ به نزد عمرو ] باز گشتند و گفتند : نامه را برايش خوانديم و به وى اصرار كرديم و از جمله عذرهايى كه آورد ، اين بود كه : « خوابى ديدهام كه پيامبر صلى اللَّه عليه و آله در آن بود و دستورى يافتهام كه آن را انجام مىدهم ، به ضررم باشد ، يا به سودم » .
به او گفت [ يم ] : اين خواب ، چه بود ؟
گفت : « به هيچ كس نگفتهام و به هيچ كس نخواهم گفت تا به پيشگاه پروردگارم بروم » .
نامه عمرو بن سعيد به حسين بن على ، چنين بود : « به نام خداى بخشنده مهربان . از عمرو بن سعيد ، به حسين بن على . امّا بعد ، از خدا مىخواهم كه تو را از آنچه مايه هلاكت تو مىشود ، منصرف كند و تو را به آنچه مايه توفيقت مىشود ، هدايت نمايد . شنيدم به جانب عراق روانه شدهاى . خدايت از مخالفت ، به دور بدارد ، كه بيم دارم مايه هلاكت تو شود . عبد اللَّه بن جعفر و يحيى بن سعيد را نزد تو فرستادم . با آنها پيش من بيا ، كه نزد من ، امان دارى و پاداش و نيكى و مصاحبت شايسته . خدا را بر اين ، شاهد و ضامن و مراقب و وكيل مىگيرم . درود بر تو باد ! » .
هامش
( 1 ) از متن نامه فهميده نمىشود كه نوشته عبد اللَّه بن جعفر است . همچنين ، از پاسخ امام حسين عليه السلام به او به دست مىآيد كه عمرو بن سعيد ، خود ، آن را نوشته است ؛ چون در عبارتهايى از آن به امام عليه السلام جسارت شده است .