مدينه ، نوشت كه : « مردم را فرا بخوان و از آنان بيعت بگير و از سران قريش آغاز كن و نخستين كسى كه از او بيعت مىگيرى ، حسين بن على باشد » . « 1 »
76 . تاريخ اليعقوبى : يزيد بن معاويه - كه مادرش ميسون دختر بَحْدَل كلبى بود - در آغاز ماه رجب سال شصت هجرى . . . ، در حالى به حكومت رسيد كه بيرون از دمشق بود . چون به دمشق آمد ، نامهاى براى وليد بن عتبة بن ابى سفيان ، فرماندار مدينه ، نوشت : « هر گاه نامهام به دست تو رسيد ، حسين بن على و عبد اللَّه بن زبير را فرا بخوان و برايم از آنها بيعت بگير و اگر سر باز زدند ، گردنشان را بزن و سرشان را برايم بفرست . از مردمان ديگر هم برايم بيعت بگير و هر كه امتناع كرد ، همان حكم را در بارهاش اجرا كن . تمام » . « 2 »
77 . تاريخ الطبرى - به نقل از ابو مخنف - : هنگامى كه يزيد به حكومت رسيد ، برنامه مهمّى جز بيعت گرفتن و آسوده خاطر شدن از سوى گروهى كه در زمان معاويه از بيعت كردن با يزيد و پذيرش ولايتعهدى او سر باز زدند ، نداشت . بدين جهت ، براى وليد ، اين نامه را نوشت : « به نام خداوند بخشنده مهربان . از يزيد ، امير مؤمنان ، به وليد بن عُتبه . امّا بعد ، به راستى كه معاويه بندهاى از بندگان خدا بود كه خداوند ، گرامىاش داشت و او را به خلافت رسانيد و [ هر چه نياز داشت ، ] به او بخشيد و امور را برايش هموار ساخت ، و او با تقدير الهى زندگى كرد و با قضاى الهى در گذشت . خداى ، او را رحمت كند ! با خوشنامى زندگى كرد و با نيكى و پارسايى در گذشت .
هامش
( 1 )
كَتَبَ يَزيدُ مَعَ عَبدِ اللَّهِ بنِ عَمرِو بنِ اوَيسٍ العامِرِيِّ - عامِرِ بنِ لُؤَيٍّ - إلَى الوَليدِ بنِ عُتبَةَ بنِ أبي سُفيانَ وهُوَ عَلَى المَدينَةِ : أنِ ادعُ النّاسَ فَبايِعهُم ، وَابدَأ بِوُجوهِ قُرَيشٍ ، وَليَكُن أوَّلَ مَن تَبدَأُ بِهِ الحُسَينُ بنُ عَلِيٍّ 76
( الطبقات الكبرى / الطبقة الخامسة من الصحابة : ج 1 ص 442 ، تهذيب الكمال : ج 6 ص 414 ) .
( 2 )
مَلَكَ يَزيدُ بنُ مُعاوِيَةَ - وامُّهُ ميسونُ بِنتُ بَحدَلٍ الكَلبِيِّ - في مُستَهَلِّ رَجَبٍ سَنَةَ 60 ه . . . وكانَ غائِباً ، فَلَمّا قَدِمَ دِمَشقَ كَتَبَ إلَى الوَليدِ بنِ عُتبَةَ بنِ أبي سُفيانَ - وهُوَ عامِلُ المَدينَةِ - : إذا أتاكَ كِتابي هذا ، فَأَحضِرِ الحُسَينَ بنَ عَلِيٍّ وعَبدَ اللَّهِ بنَ الزُّبَيرِ ، فَخُذهُما بِالبَيعَةِ لي ، فَإِنِ امتَنَعا فَاضرِب أعناقَهُما ، وَابعَث لي بِرُؤوسِهِما ، وخُذِ النّاسَ بِالبَيعَةِ ، فَمَنِ امتَنَعَ فَأَنفِذ فيهِ الحُكمَ ، وفِي الحُسَينِ بنِ عَلِيٍّ وعَبدِ اللَّهِ بنِ الزُّبَيرِ ، وَالسَّلامُ 77
( تاريخ اليعقوبى : ج 2 ص 241 ) .