عبارتاند از : « فرق الشيعه » ، نوبختى ؛ « اصل الشيعة واصولها » ، كاشف الغطا ؛ « اصول الشيعة وفروعها » ، كاظمى قزوينى ؛ « الشيعة فى التاريخ » ، الزين ؛ « الشيعة فى الميزان » ، محمدجواد مغنيه ؛ « تاريخ ما بعد الظهور » صدر ؛ « منار الهدى فى النص على امامة الائمة الاثنى عشر » على بحرانى ؛ « الفصل » ابنحزم ؛ « الملل والنحل » شهرستانى ؛ « مقالات الاسلاميين » أشعرى ؛ « الفرق بين الفرق » عبدالقاهر بغدادى ؛ « شرح اصول اعتقاد اهل السنة والجماعة من الكتاب والسنة واجماع الصحابة والتابعين و من بعدهم » هبةالله لالكائى ؛ « شرح العقيدة الطحاويه » ابن ابىالعز حنفى .
شش - تفاسير : وى از دو تفسير شيعه و دو تفسير سنى سود جسته است ؛ « تفسير القمى » و « مجمع البيان » طبرسى از تفاسير شيعه و « تفسير القرآن العظيم » ابنكثير و « الدر المنثور » سيوطى از تفاسير اهلسنت .
هفت - منابع كتابشناسى : عبارتاند از « الفهرست » ، النديم ؛ « تاريخ الادب العربى » بروكلمان ؛ « تاريخ التراث العربى » سزگين ؛ « الذريعة الى تصانيف الشيعه » آقابزرگ تهرانى و « معجم المؤلفين » عمر كحاله .
هشت - دايرةالمعارفها : وى از يك دايرةالمعارف شيعى با عنوان « دايرةالمعارف الاسلامية الشيعيه » حسن امين و از دايرةالمعارف سنى با نام « الموسوعة الميسرة فى الاديان والمذاهب المعاصره » ، تأليف ندوة العالمية للشباب الاسلامى استفاده كرده است .
نه - كتب درايه : تنها از دو اثر سنى الكفاية فى علم الروايه خطيب بغدادى و تدريب الراوى سيوطى استفاده كرده است .
نقش شيعه در تاريخ نگارى اسلامى ( فارسى ) — صفحة 121
مساهمون: محمد غفورى
ص١٢١