فصل نهم ؛ چاه ابوايّوب ، انس بن مالك
اين چاه در شمال شرقى قبرستان بقيع كه به محلهء روميّة معروف است ، قرار داشته است . آثار تاريخى چاه تا سال 1353 ه . ق . در ميان باغى از موقوفات اشراف علوى موجود بود و بعد از خرابى حصار مدينه و گسترش شهر ، موقعيّت آن از ديدهها پنهان شد .
سمهودى از اين چاه به عنوان چاه انس بن مالك ، ياد كرده است كه در كنار خانهء اين فرد جاى داشته است ؛ ولى « البكرى » ، چاه ابوايّوب را در مجاورت بقيع دانسته و آن را به عنوان « ناحية بئر أبى أيوب » مورد توصيف قرار داده است . « 1 » اين چاه به استناد حديثى كه امام بخارى به نقل از زهرى از انس بن مالك ثبت كرده است ، مورد توجّه مسلمانان بوده است :
« حدّثني أنس بن مالك أنّهُ حلبت لرسول اللَّه شاة داجن - و هو دار أنس بن مالك - و شيب لبَنُها بماء من البئر التي في دار أنس ، فأعطي رسول اللَّه القدح فشرب منه ، حتى إذا نزع القدح عن فيه . . . » . « 2 »
هامش
( 1 ) . معجم ما استعجم ، جزء الأوّل ، ص 265
( 2 ) . « انس بن مالك رضى الله عنه نقل مىكند : پيامبر گرامى صلى الله عليه و آله در حالىكه در خانهء وى بود ، گوسفند مادهاى را براى وى دوشيد و شير آن را با آب چاهى كه در منزل خود بود ، افزود . پيامبر ليوان شير را پس از اينكه سركشيدند ، از دهان مباركشان دور كردند . » صحيح ، كتاب الحرث والمزارعه ، از كتاب : مساقاه . همچنين نك : ابنحجر عسقلانى ، فتحالبارى ، ج 5 ، ص 30 / 31 . نيز : عبدالقدّوس الأنصارى ، آثار المدينة المنوره ، ص 252 و همچنين : سمهودى ، وفاء الوفا باخبار دارالمصطفى ، جزء 3 ، ص 950 / 951