اهل مدينه پرداخته و در كنار منازلشان توقّفى داشته است .
زينالدّين مراغى از چاه سقيا ياد مىكند كه در سال 778 ه . ق . توسّط عدّهاى از ايرانيان مسلمان تجديد بنا گرديد و در آنجا عمارتى بنا نهادند كه سالها به بئرالأعجام زبانزد اهل مدينه گشت .
در اواسط سدهء نهم هجرت كه نورالدّين سمهودى آثار زيرين مسجد سقيا را يافت ، بار ديگر چاه سقيا مورد توجّه اهل مدينه و مدينهشناسان قرار گرفت و بدرالدّين بن عليبة در 886 ه . ق . به بازسازى و مرمّت آن همّت گماشت .
موقعيّت فعلى اين چاه ، همانطور كه در مستندات تاريخى ذكر شده ، در آغاز مسير راه ذىالحليفه قرار دارد : 14 متر عمق و 6 متر قطر آن است . اين چاه در جنوب مسجد سقيا ، يا جنوب غربى ايستگاه قديمى راه آهن مدينه - دمشق واقع شده و فاصلهء آن تا مسجد عنبريّه كه هماكنون در ميانهء ميدان مدخل شهر مدينه جاى گرفته ، بيش از 120 متر نيست .
متأسفانه بعد از تعريض جادّهء آسفالتهء مدينه - جدّه - مكّه كه از مجاورت جنوبى مسجد سقيا مىگذرد ، چاه سقيا موقعيّت خود را از دست داد و شايد به گفتهء بعضى از سرشناسان مدينه ، بار ديگر فرصتى دست دهد تا آن را بسان سدههاى گذشته احيا و حفظ و مرمّت نمايند .
مدينه شناسى ( ط مشعر ) ( فارسى ) — صفحة 392
مساهمون: محمد باقر النجفي
ص٣٩٢