تخطي إلى المحتوى الرئيسي

مدينه شناسى ( ط مشعر ) ( فارسى ) — صفحة 391

مساهمون:

ص٣٩١
« شرب رسول اللَّه حين خرج إلى بدر من بئر السقيا فكان يشرب منها » . « 1 » موقعيّت چاه با توجّه به گفتهء ابورافع از سلمه كه : « فلمّا صار رسول اللَّه إلى منزله كان أنس بن مالك و هند و أسماء ابناء حارثة يحملون قدور الماء إلى بيوت نسائه من بئر السقيا » « 2 » مسلّم مىدارد كه چاه سقيا در نزديكى مركز بافت شهر مدينه جاى داشته است ؛ خاصه آن‌كه واقدى و ابن‌سعد در همان كتاب و به دنبال همان حديث ، ياد مىكنند كه : « . . . ثمّ كان خادمه رباح عبداً أسود يستقى مرّة من بئر غرس و مرّة من بيوت السقيا بأمره » . « 3 » متأسفانه فيروزآبادى ترديدهايى در موقعيّت جغرافيائى چاه سقيا پيدا كرده « 4 » و سمهودى كلام او را مورد نقد عالمانه قرار داده و نهايتاً اين گفته فيروزآبادى را كه : « امّا البئر التي على باب المدينة بينها و بين ثنيةالوداع على يسار السالك إلى ذيالحليفة و يظنها أهل المدينة أنّها هي السقيا المذكور في الحديث فالظاهر أنّه وهم » « 5 » نادرست دانسته است . « 6 » به عقيدهء حقير و نظر به اعتمادى كه به گفته‌هاى ابن‌سعد در اين خصوص پيدا كرده‌ام ، چاه سقيا نمىتواند واژه‌اى نامربوط با سقيايى باشد كه پيامبر در آنجا به دعاى
هامش
( 1 ) . « رسول گرامى صلى الله عليه و آله هنگامى كه به طرف بدر حركت كردند ، از چاه السقيا آب نوشيدند و هميشه از آب آن مىنوشيدند . » همان مأخذ . ( 2 ) . « هنگامى كه پيامبر به منزلش رفت ، انس بن مالك و هند و اسماء ، فرزندان حارثه ديگ‌هاى آب را كه ازچاه سقيا پر كرده بودند ، به خانهء همسران پيامبر حمل مىكردند . » ( 3 ) . « . . . خدمتكارش رباح ، كه بنده‌اى سياه بود ، بنا به دستورش يك بار از چاه غرس آب بر مىداشت و يك بار از بيوت السقيا . » ( 4 ) . المغانم المطابة في معالم طابه ، قسم المواضع ، ص 179 ، تحقيق : حمد الجاسر ، 1969 م . ، رياض . ( 5 ) . « اما چاهى كه در كنار دروازهء مدينه و ميان آن و ثنية الوداع در سمت چپ ذىالحليفه قرار دارد ، و مردم مدينه گمان مىكنند اين همان چاه السقياى ياد شده در حديث است ، ليكن ظاهراً اين توهمى بيش نيست . » ( 6 ) . وفاء الوفا باخبار دارالمصطفى ، ج 3 ، ص 971 / 975
مدينه شناسى ( ط مشعر ) ( فارسى ) — صفحة 391 | محمد باقر النجفي