17 سفرى به طائف
سال دهم بعثت با تمام حوادث شيرين و تلخ خود سپرى شد . در اين سال ، پيامبر گرامى دو حامى بزرگ و فداكار خود را از دست داد . در مرحلهء اول ، بزرگ خاندانِ « عبد المطلب » ، و يگانه مدافع از حريم رسالت و يكتا شخصيت قبيلهء قريش ، يعنى حضرت « ابو طالب » چشم از اين جهان پوشيد .
هنوز آثار اين مصيبت در خاطر پيامبر صلى الله عليه و آله بود كه مرگ همسر عزيز او « خديجه » اين داغ را تشديد نمود . « 1 » ابو طالب حامى و حافظ جان و آبروى پيامبر صلى الله عليه و آله بود و خديجه با ثروت خود در راه پيشرفت اسلام خدماتى انجام مىداد .
از طليعهء سال يازدهم بعثت ، حضرتش در محيطى به سر مىبرد كه سراسر آن را كينهها و عداوتها فراگرفته بود . هر آنى خطر جانى او را تهديد مىنمود و همه گونه امكانات تبليغى را از وى سلب كرده بود .
ابن هشام « 2 » مىنويسد : چند صباحى از مرگ ابو طالب نگذشته بود ، كه مردى از قريش مقدارى خاك بر سر او ريخت . پيامبر ، به همين وضع وارد خانه شد . چشم يكى از دختران او به حال رقتبار پدر افتاد ، برخاست مقدارى آب آورد سر و صورت پدر عزيز خود را شست ، در حالى كه نالهء دختر بلند بود ، و قطرات
هامش
( 1 ) . ابن سعد ، در « طبقات » ، ج 1 / 106 ، مىنويسد كه مرگ خديجه عليها السلام يك ماه و پنج روز پس از فوت ابو طالب عليه السلام رخ داده است ، و گروهى مانند ابن اثير در « كامل » ، ج 2 / 63 معتقدند كه مرگ خديجه عليها السلام جلوتر اتفاق افتاده است .
( 2 ) . « سيرهء ابن هشام » ، ج 1 / 25 .