خلاصه حال گذشتگان را به آنها يادآورى مينمايد كه كسى بمال و جاه و رفعت خود مغرور نگردد و گمان كند كه متاع دنيوى براى وى پايدار خواهد بود .
بر مال و جمال خويشتن تكيه مكن * كان را بشبى برند و اين را به تبى
قُلْ مَنْ كانَ فِي الضَّلالَةِ فَلْيَمْدُدْ لَهُ الرَّحْمنُ مَدًّا حَتَّى إِذا رَأَوْا ما يُوعَدُونَ
الخ خطاب برسول اكرم صلى اللَّه عليه و آله و سلّم است كه به اين كافرين بگو كسى كه در گمراهى قدم نهاد ( فليمدد ) ليمدد ، صيغه امر غائب و بمعنى مضارع است يعنى خدا مهلت بوى ميدهد و عمر او را زياد مىكند و چون از حق تعالى منصرف گرديد آن وقت بوى مينماياند آنچه را وعده داده از عذاب دنيا و آخرت ، وقتى عذاب را معاينه ديدند آن وقت كافرين و مشركين آنهايى كه بمؤمنين طعنه ميزدند و خود را ارجمند ميدانستند و آنها را ضعيف و حقير مىپنداشتند به زودى خواهند دانست كه از اين دو طائفه از كافر و مؤمن كدام يك مكان و مرتبه آنان شريفتر و سپاه و ياورانشان زيادتر و كدام يك مكان و جايگاهشان پستتر و بىمقدارتر و ياورانشان كمترند بر عكس دنيا قوله تعالى در باره كفار است
وَ ما لِلظَّالِمِينَ مِنْ أَنْصارٍ
اصلا كفار در قيامت ياورى ندارند كه آنان را از عذاب برهانند .
وَ يَزِيدُ اللَّهُ الَّذِينَ اهْتَدَوْا هُدىً وَ الْباقِياتُ الصَّالِحاتُ خَيْرٌ عِنْدَ رَبِّكَ ثَواباً وَ خَيْرٌ مَرَدًّا
شايد مقصود از اعمال صالح آن اعمالى باشد كه صلاحيت بقاء دارد و ظاهرا آن عمل خيرى است كه از روى ايمان كامل و خلوص نيت انجام گرفته و از چيزهايى باشد كه اثر او در عالم باقى بماند و چنين عملى نزد خدا باقى و ثواب جزيل و پاداش شايان براى عامل آن مهيّا گرديده . و ( مردّا ) اسم مكان است و مقصود بهشت است كه جايگاه آنان خوب جايگاهى است .
و اين آيه در مقابل آيه بالا است كه در مقام چگونگى حال گمراهان بود تذكر داد كه آنان را در گمراهى و ضلالتشان ميكشاند . اينجا در بيان حال مؤمنين و هدايت شدگان برآمده كه همان طورى كه كافرين را در گمراهى