( توضيح آيات )
قُلِ الْحَمْدُ لِلَّهِ وَ سَلامٌ عَلى عِبادِهِ الَّذِينَ اصْطَفى
پس از آنكه در آيات بالا حكايت پيمبران مثل صالح و لوط و امم پيشينيان و چگونگى عذاب و نكالى كه در اثر مخالفتشان بر آنان فرود آمد و نجات و فيروزى اهل حق را بيان نموده ، در اين آيه برسولش امر مينمايد كه بگو حمد و ستايش مخصوص به خدا است كه در يارى رسولان خود كفّار و ظلمه را مستأصل گردانيده ، و بعضى گفتهاند كه معنى اين آيه چنين است . بگفتيم لوط ( ع ) را كه بگو سپاس و ستايش مر خداى راست بر هلاك ، و قول اصحّ آنست كه پيغمبر ما صلّى اللَّه عليه و آله و سلم مأمور به حمد مىباشد .
و سلام سلامتى است بر بندهگان صالح خود از پيمبران و تابعين آنها آن كسانى كه از طريق بندگى و عبوديّت برگزيدهگان حضرت احديت گرديدهاند و از لوث معاصى طاهر و پاك شدهاند .
مصداق حقيقى چنين بندگانى در مرتبه اول پيمبران و رسولان و خلفاى آنها ميباشند كه صاحب مقام عصمت گرديدهاند كه دل آنها از لوث معاصى سالم و سرّ ايشان از مكر خلايق خالى است ، و در مرتبه ثانى تابعين آنها كسانى كه يكدله و يك جهته رو به حق آورده و تابع پيمبران و خلفاى آنها گرديدهاند .
آللَّهُ خَيْرٌ أَمَّا يُشْرِكُونَ
اعتراض بمشركين نموده كه آيا خداى واحد احدى كه با عظمت و كبريايى خود از راه لطف و شفقت نسبت ببندگان مطيع خود اين طور اظهار لطف مينمايد و آنها را گرامى داشته و برگزيده و بسلام كه اشاره بسلامتى آنها است هم در دنيا از عذابى كه بر كفار و مشركين نازل گرديده مصون و محفوظند و هم از عذاب آخرت در مقام امن و امان قرار گرفته و از فزع قيامت ايمنند ، آيا چنين خدايى بهتر است يا آنچه را كه شريك او ميگردانيد ، اى مشركين رجوع بعقل خود