بالاترين نعمت بهشتيان خلود در بهشت و بدترين عذاب جهنميان خلود در جهنّم است ، پس از آنكه اهل بهشت در بهشت قرار گرفتند و اهل جهنّم در جهنّم بروايتى گوسفندى را مىآورند و گويند اين مرگ است و او را ميكشند و باهل بهشت و جهنم گويند اين مرگ بود و ديگر مرگ نيست .
اين مثل است و اشاره به اينكه ديگر در نشئه قيامت مرگ نيست آرى اين عالم دنيا عالم كون و فساد است كه مرگ و حيات بدور هم ميچرخند هر حياتى در عقب او مرگ و هر خوشى در عقب او ناخوشى و هر صحتى در عقب آن مرضى است زيرا كه اين عالم دنيا عالم هيولايى و مادى است و عالم قوه و استعداد است و چون تركيب شده از اضداد است و هر مركبى بالاخره منحل خواهد گرديد اين است كه مرگ براى هر چيزى حتمى است .
لكن عالم آخرت عالم ثابت و پايدار است زيرا آنچه در اين عالم بالقوّه موجود بوده در آنجا كه سر انجام و غايت آن است بفعليّت رسيده اين است كه تمام موجودات آخرت از جنّ و انس و بهشت و جهنّم و اجزاء آن دائمى است و فناء پذير نميباشد .
وَ وَقاهُمْ عَذابَ الْجَحِيمِ فَضْلًا مِنْ رَبِّكَ ذلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ
و نعمت ديگرى كه براى اهل بهشت و اشخاص با تقوى مهيا گرديده و تذكر ميدهد اين است كه آنان از عذاب جهنّم در امانند خطاب به حضرت رسول صلّى اللَّه عليه و إله و سلّم نموده كه اى محمد صلّى اللَّه عليه و إله و سلّم همين بازداشتن آنها از جهنم فضل و رحمت و فوز بزرگى است از طرف پروردگار تو اشاره به اينكه توفيق ايمان و تقوى از فضل الهى است نكته اضافه ( ربّ ) به حضرت رسول صلّى اللَّه عليه و إله و سلّم شايد اشاره به اين باشد كه اين نعمتها و بخششها كه نصيب متقين ميگردد در اثر اين است كه آنها متابعت تو را نمودند و بهدايت تو هدايت يافتند و پروردگار تو را پرستيدند و بولايت تو و ائمه طاهرين متمسّك گرديدند .