فرمود : پس زحل در ميزان بوده ، و مشترى در سرطان ، و مريخ در جدى ، و زهره در حوت ، و ماه در ثور ، و خورشيد ميان آسمان در حمل و اين اتفاق نمىافتد مگر در روز .
گفت : آرى ، از قرآن خدا چطور ؟
فرمود : قول خداى ( عزّ و جل ) « و نيست شايسته خورشيد كه دريابد ماه را و نه شب كه پيش باشد بر روز » يعنى روز پيش از آن است .
سؤالى از يك توريه
مردى خدمت حضرت رضا عليه السلام رسيد و گفت : يا ابن رسول اللَّه ! امروز چيزى ديدم كه از آن در شگفت ماندم .
فرمود : آن چيست ؟
عرض كرد : مردى با ما زندگى مىكند و خيال مىنمايد كه از دوستان آل محمد است و از دشمنان آنها بيزارى مىجويد .
امروز او را مشاهده كردم كه جامههاى خلعتى در بر كرده و او را در بغداد مىگردانند ، و منادى فرياد مىزند : اى گروه مردمان توبه اين رافضى را بشنويد ، بعد به او مىگويند بگو ، او هم مىگويد : بهترين مردمان بعد از رسولخدا ابو بكر است .
هنگامى كه آن مرد اين را مىگويد ، مردم صيحه مىزنند و مىگويند او توبه كرده و ابوبكر را بر علىبنابىطالب فضيلت مىدهد !
امام فرمود : هنگامى كه پيرامون من خلوت شد بيا و بار ديگر اين حديث را تكرار كن .
او برگشت و جريان را تكرار كرد .