امام صادق عليه السلام مىفرمايد : و پرُحسرتتر از اين ( فرد ) ، مردى است كه مالى عظيم را با تلاشى سخت و مواجهه با هُوْلها و قرارگرفتن در معرض خطرها گردآورد و پس از آن ، مالش را در صدقات و نيكى ها فنا كند و جوانيش و نيرويش را در عبادات و نمازها فنا كند ، در حالى كه او براى علىّ بن ابى طالب حقّش را قائل نيست و جايگاهش را در اسلام براى او قائل نيست و معتقد است كه آن كسانى كه يك دهم او و ( حتّى ) يك دهمِ يك دهمِ او نيز نيستند ، برتر از او هستند ؛ ( آن كسى كسى ) كه بر حجّت ها واقف مىشود ، ولى در آنها تأمّل نمىكند و با آيات و روايات بر او احتجاج مىشود ، ولى ابا مىكند و جز به گمراهيش ادامه نمىدهد ، لذا اين بزرگتر از هر حسرت است .
او در روز قيامت در حالى مىآيد كه صدقاتش همانند افعىها براى او متمثّل مىشوند كه او را نيش مىزنند و نمازها و عباداتش براى او همانند آتش مشتعل متمثّل مىشوند كه در پى او مىافتد تا آن كه او را به سوى جهنّم دائماً دعوت ( و ) مىگويد : واى بر من ! آيا مگر نه اين است كه من جزو نمازگزاران بودهام ؟ ! آيا نه اين است كه من جزو زكاتدهندهگان بودهام ؟ ! آيا نه اين است كه نسبت به اموال مردم جزو خود نگه داران بودهام ؟ ! پس چرا به مصيبتى چنين گرفتار آمدهام ؟ !
در هنگام است كه به او گفته مىشود : آن چه كردهاى به تو سودى نخواهد رساند ؛ چه ، تو بزرگترين اين واجبات پس از توحيد خداوند و ايمان به نبوّت محمّد رسول اللَّه صلى الله عليه و آله را ضايع كردى ؛ آن چه را كه بر تو لازم بود ، يعنى حقشناسى علىّ ولىّ اللَّه را ضايع كردى و پايبند چيزى شدى كه خداوند بر تو حرام كرده بود ، يعنى پذيرش امامت دشمن خدا را ؛ لذا اگر عبادت تمام روزگاران ، از آغاز تا پايانش ، جايگزين اين عباداتت مىبود و ( اگر ) صدقه دادن تمام اموال دنيا را و بلكه طلايى به اندازه تمام زمين را جايگزين صدقاتت كنى نيز جز دورى از رحمت خدا و و نزديكى به خشم خدا بر تو نخواهد افزود .
پرسشهاى مردم و پاسخهاى امام رضا ( ع ) ( فارسى ) — صفحة 577
مساهمون: احمد قاضى زاهدى گلپايگانى
ص٥٧٧