چرا اميرالمؤمنين 25 سال با دشمنانش نجنگيد ؟
از هيثم بن عبداللَّه زمانى مروى است كه گفت : از حضرت على بن موسى الرضا عليه السلام سؤال كردم : يا بن رسولاللَّه خبر بده مرا از على بن ابى طالب چرا بعد از رسولخدا بيست و پنج سال با دشمنان خود جهاد نكرد ، پس از آن در ايام ولايت و حكومت خود جهاد كرد ؟
حضرت فرمود : زيرا كه او به رسولخدا اقتدا كرد چون آن جناب جهاد را با مشركين ترك نمود بعد از نبوت سيزده سال در مكه و نوزده ماه در مدينه و اين جهت بىياورى بود كه آن جناب را اعوان و انصار نبود كه تاب مقاومت داشته باشد و على عليه السلام نيز با دشمنان خود از اين جهت ترك جهاد نمود چون او را ياورى و معينى نبود پس چون كه نبوت پيغمبر صلى الله عليه و آله باطل نشد با اينكه سيزده سال و نوزده ماه ترك جهاد كرد همچنين امامت على هم باطل نشد با اينكه بيست و پنج سال ترك جهاد كرد زيرا كه علت مانعه در اين دو بزرگوار يكى بود .
آيا امامان مدعىاند كه مردم بنده آنها هستند ؟
ابوصلت هروى گفت : آمدم درب خانهاى كه حضرت رضا عليه السلام زندانى بود در سرخس در آنجا ايشان را در بند كرده بودند ، از زندانبان اجازه خواستم ، گفت :
نمىتوانى خدمت ايشان به روى .
گفتم چرا ؟
گفت : چون ايشان در شبانه روز هزار ركعت نماز مىخواند فقط يك ساعت اول روز فارغ است و قبل از ظهر و موقع غروب آفتاب كه در همين ساعات نيز در محل نماز نشسته به مناجات مشغول است .
گفتم : در يكى از همين مواقع براى من اجازه بگير .