فرمود : نه ، فاسق و فاجر آن كافرى است كه ما و دوستان ما را انكار مىكند . خداوند نخواسته كه دوست ما ، فاسق و هرزه باشد ، گرچه هر عملى را انجام دهد ، ولى شما او را ، بدكار و هرزهكار بگوييد و مؤمن باطن و پليد كردار ، پاك جان و پاك بدن بدانيد .
به خدا سوگند ، دوست ما از دنيا بيرون نرود مگر اين كه خدا ، پيامبرش و ما از او راضى باشيم . خداوند او را با همه گناهانش با صورت سفيد ، عورت پوشيده ، آسوده خاطر و بدون ترس و اندوهى محشور مىسازد ؛ زيرا او از دنيا بيرون نمىرود مگر اين كه از گناهان پاك مىشود ؛ يا با گرفتارى مالى ، يا جانى ، يا گرفتارى ديگرى در باره فرزند ، يا بيمارى . و كمترين چيزى كه دوست ما با آن ، از گناه پاك مىشود ، موارد وحشتناكى است كه خدا در خواب به او نشان مىدهد و بامدادان با غم و اندوه بيدار مىشود و اين خواب ترسناك ، كفّاره گناه او مىشود ، يا ترسى كه از حكومت باطل در دل او جا مىگيرد ، يا اين كه دمِ مرگ جانش به سختى گرفته مىشود . پس خدا را در حالى ديدار مىكند كه از گناهان پاك و خاطرش به حضرت محمّد صلى الله عليه و آله و امير مؤمنان على عليه السلام آسوده است .
آن گاه پيشاپيش او يكى از دو امر است :
رحمت گسترده خدا كه از همه مردم زمين گستردهتر است .
و شفاعت حضرت محمّد صلى الله عليه و آله و اميرمؤمنان على عليه السلام .
اگر رحمت گسترده خدا او را نگيرد ، شفاعت پيامبر و اميرمؤمنان على عليه السلام او را دريابد و آن گاه رحمت گسترده خدا او را فرامىگيرد و احسان و فضل او نيز شامل حالش خواهد بود .
پرسشهاى مردم و پاسخهاى امام كاظم ( ع ) ( فارسى ) — صفحة 297
مساهمون: احمد قاضى زاهدى گلپايگانى
ص٢٩٧