معنى فرمايش خدا : « سوگند به اسبان دونده ( مجاهدان ) در حالى كه نفس زنان به پيش مىرفتند » چيست ؟
محمّد بن ثابت و ابوالمعزا عجلى گويند : حلبى براى ما نقل نمود كه از امام صادق - عليه السلام - در بارهء فرمايش خدا عزوجل : « سوگند به اسبان دونده ( مجاهدان ) در حالى كه به پيش مىرفتند » سؤال كردم .
حضرت فرمود : رسول خدا - صلّىاللَّه عليه وآله وسلّم - عمر بن الخطاب را با گروهى مسلمانان براى جهادى فرستاد ، ولى او شكست خورده و در حالى كه همراهان خود را مىترسانيد ، و همراهانش او را مىترسانيد ، بازگشت .
و هنگامى كه نزد پيامبر اكرم - صلّىاللَّه عليه وآله وسلّم - آمد حضرت به على - عليه السلام - فرمود : تو فرمانده باش و مهيّا و آماده شو ، و هركس كه مىخواهى از ميان مهاجرين و انصار انتخاب كن ، و شبانه حركت كن ، و هرگز از جاسوس جدا مشو .
( راوى گويد : ) چون على - عليه السلام - به آن منطقهايكه حضرت رسول اكرم - صلّىاللَّه عليه وآله وسلّم - امر فرموده بود رسيد ، تا صبحگاه مكث نمود ، و آن هنگام به دشمن حملهور شد و به همين مناسبت خدا بر پيامبرش - صلّىاللَّه عليه وآله وسلّم - اين سوره را نازل فرمود : « سوگند به اسبان دونده ( مجاهدان ) در حالى كه نفس زنان به پيش مىرفتند . » تا آخر آيه .
لِماذا سُمِّيَ سَلْمانُ مُحَدِّثاً ؟
رُوِيَ أَنَّ سَلْمانَ الْفارِسىَّ كانَ مُحَدَّثاً فَسُئِلَ الصَّادِقُ - عليه السلام - عَنْ ذلِكَ ، وَقيلَ لَهُ : مَنْ كانَ يُحَدِّثُهُ ؟
فَقالَ : رَسُولُ اللَّهِ - صلّىاللَّه عليه وآله وسلّم - وَأَميرُ الْمُؤْمِنينَ - عليه السلام - وَإِنَّما