هذَا الْأَمْرِ .
أَنْ يَكُونَ أَوْلىَ النَّاسِ بِمَنْ كانَ قَبْلَهُ وَيَكُونَ السِّلاحُ عِنْدَهُ ( وَ في رِوايَةٍ :
سَلاحُ رسول اللَّه - صلّىاللَّه عليه وآله و سلّم - ) .
وَيَكُونَ صاحِبَ الْوَصِيَّةِ الظَّاهِرَةِ الَّتي إِذا قَدِمْتَ الْمَدينَةَ سَأَلْتَ عَنْهَا الْعامَّةَ وَالصِّبْيانَ : إِلى مَنْ أَوْصى فُلانٌ ؟ فيَقُولُونَ : إِلى فُلانِ بْنِ فُلانٍ .
چگونه مدّعى امامت به دروغ شناخته مىشود ؟
عَبدُالْأَعلى گويد : به امام صادق - عليه السلام - عرض كردم : كسى كه منصب امامت را غصب كرده و بناحق ادّعا مىكند چه دليلى براى ردّ او هست ؟
فرمود : راجع به حلال و حرام از او بپرسند ( درست پاسخ نگويد ) .
سپس به من رو كرد و فرمود : سه دليل هست كه جز در صاحب امر امامت فراهم نيايد :
1 - سزاوارترين مردم باشد به امام پيش از خود ( از لحاظ خويشاوندى ، صفات كمالى ، اخلاق و رفتار ) .
2 - و سلاح نزد او باشد ( و در روايتى : سلاح رسول الله - صلّىاللَّه عليه وآله و سلّم - ) .
3 - وصيت امام سابق در بارهء او مشهود باشد بطوريكه چون در شهر امام وارد شوى و از عموم مردم و كودكان هم كه بپرسى : فلان امام به چه شخصى وصيّت كرده ؟ بگويند : به فلان فرزند فلان .