ثُمَّ الْتَفَتَ إِلى أَصحابِهِ فَقالَ : « إِنْصَرِفُوا رَحِمَكُمُ اللَّهُ ؛ فَوَ اللَّهِ لادَخَلْتُ الْمَسْجِدَ إِلَّا كَما دَخَلَ أَخَوايَ مُوسى وَهارُونَ ، إِذْ قالَ لَهُ أَصْحابُهُ :
فَاذْهَبْ أَنْتَ وَ رَبُّكَ فَقاتِلا إِنَّا هاهُنا قاعِدُونَ
« 1 » وَاللَّهِ ، لا أَدْخُلُ إِلَّا لِزِيارَةِ رَسُولِ اللَّهِ - صلّىاللَّه عليه وآله و سلّم - ، أوْلِقَضِيَّةٍ أَقْضِيها ، فَإِنَّهُ لايَجُوزُ لِحُجَّةٍ أَقامَها رَسُولُ اللَّهِ - صلّىاللَّه عليه وآله و سلّم - أَنْ يُتْرَكَ النَّاسُ في حَيَرِةٍ » . « 2 »
12 - سپس ابو ايوب انصارى برخاست و گفت : بندگان خدا ؛ از خدا بپرهيزيد در بارهء اهل بيت پيامبرتان و به آنها برگردانيد حقى را كه خداوند آن را براى آنان قرار داده ، من هر آنچه برادرانم شنيدند شنيدم در جاهاى متعدّد كه پيامبر - صلّىاللَّه عليه وآله و سلّم - به على - عليه السّلام - اشاره مىكرد و مىفرمود :
« على امام نيكان ، و كشندهء كافران است ، خذلان شده است كسى كه او را خذلان كند ، و پيروز است كسى كه او را يارى كند » .
پس توبه كنيد از اين ظلم و ستمتان كه خدا توبه پذير و مهربان است ، و پشت به او ننمائيد ، و از او اعراض نكنيد .
امام صادق - عليه السلام - مىفرمايد : اينجا بود كه ابو بكر روى منبر بطورى مجاب شد كه ديگر ندانست در پاسخ آنها چه بگويد ، سپس گفت : من رهبر شما شدم در حالى كه از شما بهتر نيستم مرا از اين كار معاف بداريد ، معاف بداريد .
عمر بن الخطاب گفت : پائين بيا اى احمق ؛ اگر نمىتوانى از قريش با دلايل قوى دفاع كنى پس چرا خود را در اين مقام قرار دادى ؟ به خدا ؛ قصد داشتم تو را از اين منصب خلع كنم ، و واگذار كنم آن را به « سالم » غلام و بردهء ابو حذيفه .
ابو بكر پائين آمد ، و عمر دست او را گرفت و هر دو به شتاب به منزلش رفتند و سه روز در خانه ماندند ، و به مسجد رسول اللَّه - صلّىاللَّه عليه وآله و سلّم -
هامش
( 1 ) - سورهء مائده آيهء 24 .
( 2 ) - الإحتجاج للطبرسى 47 - 50 ، بحار الأنوار : ج 28 ص 189 ح 2 .