رحمتى است از ناحيهء خدا كه آن را به طرف او سوق داده است ( زمينه بهره بردارى از آن را براى او فراهم كرده است ) و سبب آمرزش او قرار داده است پس هرگاه حاجت او را برآورد ، رحمت خدا راپذيرفته است .
و اگر از برآوردن آن حاجت - در حالى كه مىتوانست - سر باز زند رحمتى كه خدا به طرف او سوق داده است از خود دور ساخته است ، و خود را از آن محروم نموده است . خداوند عزّوجلّ آن رحمت را تا روز قيامت ذخيره مىكند ، تا اينكه آن كسى كه حاجتش برآورده نشده است خود تصميم بگيرد ، يا آن را براى خود قرار مىدهد ( و خودش از آن بهرهمند مىشود ) و يا از خود دور مىكند و به طرف ديگرى سوق مىدهد .
اى اسماعيل ؛ هنگاميكه روز قيامت بر پا مىشود و خود آن شخص بايد در مورد آن رحمت تصميم بگيرد و اين منزلت براى او آشكار شده است به نظر تو با آن رحمت چه مىكند ؟ به سوى چه كسى سوق مىدهد تا از آن بهرهمند شود ؟
اسماعيل گفت : گمان نمىكنم آن رحمت را از خود دور سازد .
حضرت فرمود : گمان نكن ، بلكه يقين كن او رحمت ياد شده را از خودش دور نمىسازد ، و بجز خودش از آن بهره نمىبرد .
اى اسماعيل ؛ هر كسى حاجت خود را نزد برادر خودش كه مىتواند آن را برآورده كند ببرد ، ولى آن برادر حاجتش را بر نياورد ، خداوند در قبر مارى را بر او مسلّط مىكند كه انگشت شصت او را تا روز قيامت بگزد چه آنكه آن ميّت در روز قيامت آمرزيده شود ، چه عذاب بشود .
هَلْ لِغَيْرِ الْمُؤْمِنينَ ثَوابٌ ؟
عَنْ يَعْقُوبِ بْنِ شُعَيْبٍ قالَ : قُلْتُ لِأَبي عَبْدِاللَّهِ - عليه السّلام - : هَلْ لِأَحدٍ عَلى ما عَمِلَ ثَوابٌ عَلَى اللَّهِ مُوجَبٌ إِلَّا الْمُؤْمِنينَ ؟
پرسشهاى مردم و پاسخهاى امام صادق ( ع ) ( فارسى ) — صفحة 147
مساهمون: احمد قاضى زاهدى گلپايگانى
ص١٤٧