ذنوبكم ، و بنا يفتح اللَّه ، و بنا يختم ، لا بكم ، ونحن كهفكم كأصحاب الكهف ، ونحن سفينتكم كسفينة نوح ، ونحن باب حطّتكم كباب حطّة بنيإسرائيل « 1 » .
ابو اسحاق سبيعى گويد : براى انجام مراسم حج عزم سفر كردم ، ( در اين سفر ) با امام باقر عليه السلام ملاقات نمودم ، از حضرتش در مورد معنى آيهء شريفهء « آنگاه كتاب ( آسمانى ) را به ارث گذاشتيم » پرسيدم ؟
حضرت فرمود : قوم تو ( يعنى اهل كوفه ) در معنى اين آيه چه مىگويند اى ابا اسحاق ؟
عرض كردم : آنها مىگويند : اين آيه در شأن آنها است .
فرمود : پس از چه مىترسند وقتى از اهل بهشت باشند ؟
عرض كردم : قربانت گردم ؛ شما چه مىفرماييد ؟
فرمود : اى ابا اسحاق ! آن آيه مخصوص در حقّ ما نازل شده است :
امّا « سابق بالخيرات » پس علىّ بن ابى طالب و امام حسن و امام حسين عليهم السلام و شهيدان از ما اهل بيت مىباشند .
و مقتصد كسى است كه روزها روزه مىدارد و شبها را به عبادت سپرى مىكند .
و « ظالم لنفسه » ؛ كسى است كه جزء توبه كنندگان خواهد بود ، و او آمرزيده مىشود .
اى ابا اسحاق ! به سبب ما خداوند عيب و ننگ را از شما بر طرف ، و به سبب ما خداوند رشتههاى ذلّت را از گردنتان مىگشايد ، و به سبب ما گناهانتان را مىآمرزد ، و به سبب ما خداوند فتح مىنمايد ، و به سبب ما ختم مىنمايد ، نه به سبب شما .
ما خاندان مانند اصحاب كهف پناهگاه شما هستيم ، و مانند كشتى نوح ، كشتى نجات شماييم ، و مانند درِ بخشش بنى اسرائيل درِ بخشش شما هستيم .
139 / 139 - محمّد بن العبّاس ، عن عليّ بن عبداللَّه ، عن إبراهيم بن محمّد الثقفي ، عن الحسن بن الحسين الأنصاري ، عن عمرو بن ثابت ، عن عليّ بن القاسم ، قال : سألت أبا جعفر عليه السلام عن
هامش
( 1 ) - بحار الأنوار : ج 23 ص 218 ح 19 .