در اين حال امام زينالعابدين عليه السلام گريستند ، عبدالملك نيز گريست و چنين گفت : چقدر تفاوت و فاصله وجود دارد ميان كسى كه در پى آخرت است و با جدّيت در راه آن تلاش مىكند و ميان كسى كه در پى دنياست و آن را مىطلبد و از هر جايى كه بتواند آن را تهيه مىكند ؛ ولى در آخرت هيچ بهرهاى ندارد .
آن گاه پيش آمد و از خواستههاى ايشان و آنچه كه به خاطرش آمده بود پرسيد ، سپس شفاعت هر كسى را كه حضرت نزد عبدالملك كرده بود ، پذيرفت و به آن حضرت مال و صِله داد .
چه كسى شما را به اين كارها وادار نموده است ؟
36 . احمد بن عيسى بن زيد بن على از عمويش چنين نقل مىكند كه امام صادق عليه السلام فرمودند :
امام على بن الحسين عليهما السلام مسافرت نمىرفتند مگر با همسفرانى كه او را نمىشناختند و با آن ها شرط مىكردند كه از خدمتكارانى باشد كه به همسفرانشان خدمت كند و كارهاى آنها را انجام دهد .
يك بار با گروهى به مسافرت رفتند كه مردى ايشان را شناخت ، به آن گروه گفت : آيا مىدانيد اين آقا كيست ؟
گفتند : نه .
آن مرد گفت : ايشان جناب على بن الحسين عليهما السلام هستند .
آنان فورى پريدند و دست و پاى ايشان را بوسيدند و گفتند : اى پسر رسول خدا ! مىخواهيد آتش جهنم را به ما بچشانيد ؟ ! اگر در دست و زبان بر ما پيشى بگيريد ( و كارهايتان را خودتان انجام دهيد ) آيا ما تا آخر روزگار نابود نخواهيم شد ؟ چه كسى شما را به انجام اين كارها وادار نموده است !