پرسش از پيشوايان معصوم
6 - سهل ساعدى گويد : از حضرت فاطمهء زهرا عليها السلام دربارهء امامان معصوم عليهم السلام پرسيدم .
فرمود : از پيامبر خدا صلى الله عليه و آله شنيدم كه مىفرمود : پيشوايان پس از من به تعداد نقيبان و مهتران بنى اسرائيل هستند .
آيا رسول خدا صلى الله عليه و آله پيش از وفاتش دربارهء امامت به طور صريح چيزى فرمود ؟
7 - محمود بن لبيد مىگويد : آن گاه كه رسول خدا صلى الله عليه و آله از دنيا رحلت فرمود ، حضرت فاطمه عليها السلام بر سر مزار شهيدان و از جمله حضرت حمزه مىرفت و در آن جا مىگريست .
روزى بر سر مزار حضرت حمزه رفته بودم ، بانوى غمديده حضرت زهرا عليها السلام را ديدم كه آن جا نشسته و ( براى فقدان پدر بزرگوار و مظلوميّت همسرش و مصايبى كه از امّت رسيده ) گريه مىكرد .
چيزى نگفتم تا اين كه آرام شد . جلو رفته سلام نمودم و عرضه داشتم : اى بانوى زنان جهان ! به خدا سوگند ! رگهاى قلبم از گريهء شما پاره شد .
فرمود : اى ابو عمرو ! گريه ، شايسته و سزاوار من است . من به مصيبت فقدان بهترين پدران - كه رسول خدا صلى الله عليه و آله است - گرفتار شدهام . واى كه چقدر مشتاق ديدار رسول خدا صلى الله عليه و آله هستم .
آن گاه حضرتش اين شعر را سرود :
هنگامى كه كسى مىميرد ، از او كمتر ياد مىشود ؛ ولى به خدا سوگند ! كه ياد پدر من ، از هنگام مرگش بيشتر شده است .
عرض كردم : بانوى من ! پرسشى دارم كه در سينه پنهان كرده و مرا مىآزارد .