صفات ما منزّه شمردند .
و هنگامى كه بر عظمت شأن ما واقف شدند ( و اين مطلب آنان را شگفت زده كرد ) ما تهليل گفتيم ( و شهادت به وحدانيت خدا را به زبان آورديم ) تا ملائكه و فرشتگان بدانند كه خدايى جز اللَّه وجود ندارد و ما بندگانى هستيم نه خدايانى كه بايد همراه او عبادت شويم يا اينكه در رتبه پائينتر از او عبادت شويم ، آنها نيز گفتند : لا إله الا اللَّه .
و هنگامى كه بزرگى مقام ما را ديدند ما تكبير خدا گفتيم تا فرشتگان بدانند كه خداوند بزرگتر از آن است كه جز به وسيلهء او بتوان به جايگاهى عظيم دست پيدا كرد ؛ سپس آن گاه كه آنان عزّت و قوّتى را كه خداوند ، آن را براى ما قرار داده بود مشاهده كردند ، گفتيم : « لا حول ولا قوّة إلّاباللَّه » تا آن فرشتگان بدانند كه ما از هيچ نيرويى براى دگرگونى و قوّتى جز با استعانت از خداوند برخوردار نيستيم ؛ و آن گاه كه مشاهده كردند كه خداوند با مفترض الطاعة نمودن ما ، بر ما نعمت ارزانى داشت و آن را بر ايمان واجب نمود ، گفتيم : « الحمد للَّه » ، تا آن فرشتگان به ستايش نعمتى كه شايسته در گاه خداوند - تعالى ذكره - و بر گردن ماست آگاه شوند .
آن گاه آن فرشتگان گفتند : « الحمد للَّه » ؛ بنابر اين آنها به وسيلهء ما به سوى شناخت وحدانيّت خدا و تسبيح گويى و تهليل گويى و ستايش گويى و تمجيد او هدايت شدند .
سپس همانا خداوند تبارك و تعالى آدم را آفريد و ما را در صلب او به وديعت نهاد و براى بزرگداشت و تكريم ما به آن فرشتگان فرمان داد تا بر او سجده كنند و ( اين را بدان كه ) اين سجدهء آنها ، براى خداوند عزّوجل از روى بندگى بود و براى آدم از روى تكريم و فرمانبردارى ؛ زيرا ما در صلب او بوديم ؛ پس چگونه مىشود كه ما از آن فرشتگان برتر نباشيم در حالى كه همهء آنها جميعاً بر آدم سجده كردند و همانا آن گاه كه من به سوى آسمان به معراج برده شدم ، ( در آنجا ) جبرئيل اذان و اقامه گفت و
پرسشهاى مردم و پاسخهاى رسول اكرم ( ص ) ( فارسى ) — صفحة 54
مساهمون: احمد قاضى زاهدى گلپايگانى
ص٥٤