الْحُسَيْنِ ، تاسِعُهُمْ قائِمُ أُمَّتِي ، يَمْلَأُ الْأَرْضَ قِسْطاً وَ عَدْلًا كَما مُلِئَتْ ظُلْماً وَ جُوْراً . « 1 »
عبداللَّه بن سَمُرَه مىپرسد : : يا رسولاللَّه ! راه نجات چيست ؟
عبداللَّهبنسمره مىگويد : به رسولخدا صلى الله عليه و آله گفتم : يا رسولاللَّه ! مرا به راه نجات ارشاد بفرما .
حضرت صلى الله عليه و آله و سلم فرمود : اى پسر سمره ! آن گاه كه اميال ، گوناگون و آرا پراكنده شود ، بر تو باد به على بن ابى طالب كه او امام امّت من است و پس از من جانشينم بر شماست و او همان جداكننده بزرگى است كه ميان حق و باطل تفكيك مىكند ؛ هر كس كه از او پرسشى كند ، او پاسخ مىدهد و هر آن كه از او ( راه ) رشد بطلبد ، رشدش مىدهد و هر آن كس كه حق را نزد او طلب كند ، آن را مىجويد و هر كس كه هدايت را نزد او بخواهد ، با او صادقانه برخورد مىكند و هر كس كه به دو پناه برد ، او را در امنيت قرار مىدهد و هر كس كه سخت به او چنگ زند ، او نجاتش مىدهد و هر كس كه به او اقتدا كند ، او هدايتش مىكند .
اى پسر سمره ! آن كه با او در صلح و دوستى باشد سلامت مىماند و هر آن كه او را رد كند و با او دشمنى كند هلاك مىشود .
اى پسر سمره ! على از من است ؛ جان او از جان من است و گِل وجود او از گِل وجود من است و او برادر من است و من برادر اويم و او همسر دخترم فاطمه كه بانوى زنانِ اوّلين و آخرينِ عالميان مىباشد است و دو امام امّت من و دو سرور جوانانِ اهل بهشت ؛ يعنى ، حسن و حسين و نيز نُه امامى كه از فرزندان حسينند ، از اويند ( نُه امامى كه ) نُهُمينشان قائم اين امّت است و زمين را پر از داد و عدل مىكند همان گونه كه از ظلم و جور پُر شده است .
هامش
( 1 ) . بحار الأنوار ، ج 36 ، ص 226 ، ح 2 ، عن أمالي الصّدوق .