ثُمَّ تَقَدَّمْتُ أَمامِي فَإِذا أَنَا بِرُطبٍ أَلْيَنَ مِنَ الزَّبَدِ وَ أَطْيَبَ مِنَ الْمِسْكِ وَ أَحْلى مِنَ الْعَسَلِ ؛ فَأَخَذْتُ رُطَبَةً فَأَكَلْتُها فَتَحَوَّلَتِ الرُّطَبَةُ نُطْفَةً فِي صُلْبِي ؛ فَلَمّا أَنْ هَبَطْتُ إِلَى الْأَرْضِ واقَعْتُ خَديجَةَ فَحَمَلَتْ بِفاطِمَةَ عليها السلام فَفاطِمَةُ حَوْراءُ إِنْسِيَّةٌ ؛ فَإِذا اشْتَقْتُ إِلَى الْجَنَّةِ شَمَمْتُ رائِحَةَ فاطِمَةَ عليها السلام . « 1 »
عايشه مىپرسد : يا رسولاللَّه ! آيا فاطمه را دوست دارى ؟
ابن عباس روايت مىكند كه ( روزى ) عايشه بر رسولخدا صلى الله عليه و آله داخل شد و ( ديد كه ) ايشان فاطمه عليها السلام را مىبوسد ؛ او به حضرت صلى الله عليه و آله و سلم عرض كرد : آيا او را دوست دارى ؟ اى رسولخدا !
حضرت صلى الله عليه و آله و سلم فرمود : هان كه اگر از محبّت من به او آگاه بودى ، مطمئنا محبّت تو ( نيز ) به او زيادتر مىشد ؛ آن گاه كه در معراج ، به آسمان چهارم برده شدم ، جبرئيل اذان گفت و ميكائيل اقامه گفت و بعد به من گفته شد كه : ( براى اقامهء نماز جماعت به اهل آن آسمان ) پيش بيا اى محمد !
من گفتم : من پيش بيايم و تو اينجا باشى ؟ ! اى جبرئيل !
او گفت : آرى ؛ خداوند عزوجل انبياى مرسلش را بر فرشتگان مقرّب خويش برترى داده و تو را فضيلتى خاص داده است .
رسولخدا صلى الله عليه و آله در ادامه فرمود : آن گاه من پيش آمدم و بر اهل آسمان چهارم اقامه نماز ( جماعت ) كردم و بعد به جانب راست خود كه التفات كردم ناگاه خود را با ابراهيم در باغى از باغهاى بهشت مواجه ديدم و اين در حالى بود كه گروهى از فرشتگان گرداگرد او را گرفته بودند ؛
زمانى كه به آسمان پنجم رفتم و از آن جا به آسمان ششم روانه شدم به من
هامش
( 1 ) . بحار الأنوار ، ج 43 ، ص 5 ، ح 5 ، عن علل الشّرائع .