1843 : حمزه بن حمران : شنيدم امام صادق عليه السلام مى فرمايد : هركس بادانشش نان خورد ، نادار گردد . عرض كردم : فدايت شوم . در ميان پيروان و دوستداران شما گروهى هستند كه دانش شما را مى گيرند و اين سو و آن سو مى برند و در ميان پيروانتان پخش مى كنند و متقابلًا آنها نيز از نيكى و جايزه و اكرام فروگذار نمى كنند . حضرت فرمود : اينان نان خور دانش نيستند . نان خور دانش كسى است كه بدون آگاهى و هدايت خداوند عز و جل و به طمع كالاى پست دنيا ، فتوا مىدهد تا حقّ را باطل كند .
1844 : فضل بن ابى قرّه : به امام صادق عليه السلام عرض كردم : مى گويند : درآمد آموزگار حرام است . حضرت فرمود : دشمنان خدا دروغ مى گويند . مى خواهند كه قرآن را نياموزند . اگر مردى [ برابر ] ديه فرزندش به وى بدهد ، براى آموزگار حلال است .
1845 : حسان معلّم : از امام صادق عليه السلام درباره آموزش پرسيدم . حضرت فرمود : براى آموزش مزد مگير . گفتم : براى شعر و نامه ها و مشابه اين مى توان شرط كرد ؟ فرمود : آرى ، پس از آنكه به كودكان در آموزش يكسان بنگرى و برخى را بر برخى ديگر برترى نبخشى .
1846 : در مناقب ابن شهرآشوب آمده است : گفته شده است كه عبدالرحمان سلمى به فرزند امام حسين عليه السلام [ سوره ] حمد را آموخت ، پس هنگامى كه آن را براى پدرش خواند ، ايشان هزار دينار و هزار لباس زربفت به او بخشيد و دهانش را پر از درّ كرد ، پس به حضرت چيزهايى مى گفتند . امام حسين عليه السلامفرمود : عطاى من كجا و عطاى او يعنى آموختن وى كجا ؟ سپس اين شعر را خواند :
چون دنيا به تو بخشيد ، تو هم آن را بر مردم * ببخش ، پيش از آنكه از كفت برود
كه اگر دنيا رو آورد ، بخشش آن را تمام نمى كند * و اگر رو گرداند ، بخل آن را ماندگار نمى كند
ر . ك : ص 483 « مزد نگرفتن بر آموزش دين » / ص 595 « كاسبى كردن با دانش دينى » .