1643 : امام حسين عليه السلام - در امر به معروف و نهى از منكر - : اى مردم ! از آنچه خدا دوستانش را بدان پند داده پند گيريد ؛ همچون بدگويى او از كاهنانِ يهود . آنجا كه مى فرمايد : « چرا علماى ربّانى و دانشمندانشان آنان را از گفتار گناه آلودشان نهى نمى كنند ؟ » و مى فرمايد « كافران بنى اسرائيل لعنت شدند تا آنجا كه فرمايد چه بد بود آنچه كردند » و خداوند ايشان را نكوهيد ؛ زيرا از ستمكارانى كه در ميانشان بودند ، زشت و فساد بسيار ديدند ، ولى به طمع بهره اى كه از آن ستمگران مى بردند و از بيم آنكه بى نصيب بمانند ، ايشان را نهى نمى كردند ؛ در حالى كه خدا مى فرمايد : « و از مردم نترسيد و از من پروا كنيد » و نيز مى فرمايد : « مردان و زنان مؤمن دوستان يكديگرند . امر به معروف و نهى از منكر مى كنند » .
خدا از آن رو امر به معروف و نهى از منكر را نخستين فريضه خود قرار داد كه مى دانست چون اين فريضه ادا گردد و برپا داشته شود ، تمام فريضه هاى ديگر ، از آسان و دشوار ، برپا ايستند و اين از آن روست كه امر به معروف و نهى از منكر دعوت به اسلام است ؛ همراه با ردّ مظالم و مخالفت با ستمكار و تقسيم درآمد عمومى و غنيمتهاى جنگى و گرفتن زكات ( و صدقات ) از جاى خود و مصرف آن در جاى خود .
سپس شما اى گروه به هم پيوسته ! گروهى نامور به دانش و نامدار به نكويى و معروف به خيرخواهى . به لطف خدا در دل مردم شكوهمند هستيد . بزرگ از شما پروا كند و ناتوان گراميتان دارد و آن كس كه بر او برترى نداريد و احسانى به او نكرده ايد ، شما را بر خويش مقدم مى دارد . هرگاه نيازمندان از رسيدن به نياز خود محروم مانند ، شما را شفيع كنند و شما به شكوهى چون شوكتِ شهرياران و بزرگوارىِ بزرگان در راه گام برمى داريد . آيا اين همه از آن رو نيست كه شما به جايگاهى رسيده ايد كه مردم از شما اميد دارند ، تا به حقّ خدا قيام كنيد ؟ اگرچه از قيام به بيشتر حقوق الهى كوتاهى كرديد ، پس حقّ امامان را خوار شمرده ايد و حقّ
علم و حكمت در قرآن و حديث ( فارسى ) — صفحة 569
مساهمون: محمد الريشهري
ص٥٦٩