بود ، بپذيرد و زبان به اعتراض گشود ؛ امّا زائرِ عارف به حقّ اهل بيت عليهم السلام ، خطاب به آنها مىگويد : شناخت من نسبت به مقام علمى شما ، به اندازهاى است كه باور دارم هر چه بگوييد و هر چه انجام بدهيد ، مبتنى بر علم و حكمت است و از اين رو ، زبان به اعتراضْ نخواهم گشود ، هر چند كه راز آن را ندانم .
بدين سان ، پيروان اهل بيت عليهم السلام ، خود را از نظر آسيبهاى اعتقادى ، در پناه اهل بيت عليهم السلام قرار مىدهند .
نكتهء قابل توجّه ، اين كه جملهء « مُحْتَمِل لِعِلْمِكُم » ، در واقع ، براى طرح مسائل اعتقادى كه ويژهء پيروان اهل بيت عليهم السلام است و در ادامهء « زيارت جامعه » مىآيد ، مانند :
« اعتقاد به رَجعت » و « در انتظار امام غايب بودن » و « ولايت تكوينى داشتن اهل بيت عليهم السلام » ، براى زائر ، زمينهسازى ذهنى مىنمايد .
پناهجويى به اهل بيت عليهم السلام
بيشتر شارحان « زيارت جامعهء كبيره » ، واژهء « ذِمَّة » را در عبارت « مُحْتَجِبٌ بِذِمَّتِكُم » به معناى « امان » دانستهاند . علّامه مجلسى ، در شرح اين عبارت مىنويسد :
مُسْتَتِرٌ عَنِ المَهَالِك بِدُخُولى في ذِمَّتِكُم وَ أَمانِكُم . « 1 »
با وارد شدن در پناه و امان شما ، خود را از [ افتادن در ] هلاكتگاهها مىپوشانم .
امام ، در نگاه شيعيان ، پناهگاه مطمئنى است كه در پناه آن ، مىتوان از انواع آسيبهاى اعتقادى ، اخلاقى و عملى ، رهايى يافت ، به گونهاى كه از وسوسههاى شيطانى و آتش دوزخ ، در امان بود . در حديثى ، پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ، خاندانِ پاك خويش را « امانِ زمينيان » معرّفى كرده و فرموده است :
مَثَلُ أهلِ بَيتِي كَمَثَلِ النُّجُومِ ؛ فَإنَّها أمانٌ لِأهلِ السَّماءِ وَ أهلُ بَيتِي أمانٌ لِأهلِ الأرضِ ، فَإذا خَلَتِ السَّماءُ مِنَ النُّجُومِ أتى أهلَ السَّماءِ ما يُوعَدونَ وَ إذا خَلَتِ
هامش
( 1 ) . بحار الأنوار ، ج 102 ، ص 141 و 142 .