را پيشِ چشم بندگانت آورى و فرمان دهى تا مرا به دوزخ بيفكنند ، . . . محبّت تو از دلم بيرون نمىرود .
متون حديثى و سيرهء اهل بيت عليهم السلام ، بيانگر آن است كه امامان عليهم السلام ، تمام نشانههاى كاملان در دوستى خداوند را دارا بودهاند . آنان ، حقيقت دلباختگى را يافتند و هيچ چيز ، حتّى لحظهاى محبّت خدا را از دل آنان ، خارج نكرد . سختىها را به جان خريدند و به خدا ، عشق ورزيدند . بىمهرىِ مردم را ديدند و بيشتر شيفتهء خدا شدند و سرانجام ، به وصال معبود رسيدند و در بهترين جايگاه عشق الهى ، سُكنا گُزيدند .
شرح زيارت جامعه كبيره يا تفسير قرآن ناطق ( فارسى ) — صفحة 255
مساهمون: محمد الريشهري
ص٢٥٥