( 10 ) : وَ أوْلياءَ النِّعَمِ .
و صاحبان نعمتها .
توضيح واژهها
أولياء : جمع « ولىّ » ، به معناى يار ، سرپرست ، مالك ، صاحب . « 1 »
النِّعَم : جمع « نعمت » ، در لغت به معناى نرمى و نازكى ؛ و در اصطلاح ، به معناى مال و ثروت ، رفاه و خوشى ، برخوردارى ، فَراخىِ روزى . « 2 »
شرح
اهل بيت عليهم السلام ، وسيلهاى هستند كه نعمتهاى الهى را براى انسانها به ارمغان مىآورند . رفاه و خوشى ، و سعادت دنيا و آخرت در نزد امامان عليهم السلام است و « زيارت جامعه » ، آنان را به عنوان « صاحبان نعمت » مىشناسانَد .
نعمت آشكار و نهان
خداوند ، سراسر گيتى را براى انسان آفريد و نعمتهاى خود را بر او ، فرو باريد .
شمارى از نعمتهاى الهى ، محسوساند كه در قرآن مجيد ، به نعمتهاى ظاهرى و آشكار ، نامبُردارند و همگان ، آنها را مىيابند ؛ و برخى ديگر ، با ديدهء عقل و پس از تأمّل ، دريافت مىشوند كه نام قرآنى آنها ، « نعمتهاى باطنى » است . اين نعمتها ، اگر چه مانند نعمتهاى آشكار ، در برابر ديدهها قرار ندارد ؛ امّا آنان كه ديدهء حقيقتبين دارند ، نعمت نهان الهى را حس مىكنند . خداوند ، در تبيين نعمتهاى خود مىفرمايد :
هامش
( 1 ) . « الواو و اللّام و الياء : أصل صحيح يدلّ على قرب . . . و كلّ من ولى أمر آخر فهو وليّه » ( معجم مقاييس اللّغة ، ج 6 ، ص 141 ) .
( 2 ) . « النِّعمة : الخفض و الدَّعة و المال » ( لسان العرب ، ج 12 ، ص 579 ) .