مىشوند و در پى جايى هستند كه در آن سكونت كنند ؛ امّا مكّيان آنها را نمىشناسند .
در ابتداى اين روايت چنين آمده است :
هذا ما أملاهُ رَسولُ اللَّهِ صلى الله عليه و آله عَلى أميرِ المُؤمِنينَ عليه السلام وَ أَودَعَهُ إيّاهُ مِن تَسمِيَةِ أصحابِ المَهدِىِّ عليه السلام ، وَ عِدَّةِ مَن يُوافيهِ مِنَ المَفقودينَ عَن فُرُشِهِم وَ قَبائِلِهِم ، السّائِرينَ فى لَيلِهِم وَ نَهارِهِم إلى مَكَّةَ ، وَ ذلِكَ عَنِ استِماعِ الصَّوتِ فِى السَّنَةِ الَّتى يَظهَرُ فيها أمرُ اللَّهِ عز و جل ، وَ هُمُ النُّجَباءُ وَ القُضاةُ وَ الحُكّامُ عَلَى النّاسِ .
اين چيزى است كه پيامبر خدا صلى الله عليه و آله بر امير مؤمنان عليه السلام املا كرده و نام همراهان مهدى عليه السلام را نزد او نهاده است و نيز تعداد كسانى كه از خانه و كاشانهشان جدا شده ، شب و روز مىروند تا در مكّه خود را به او مىرسانند و اين پس از شنيدن ندا در سالى است كه امر الهى [ به قيام ] در آن پديدار مىشود ، و اين افراد ، نجيبان ، قاضيان و حاكمان بر مردم هستند .
در پايان همين حديث نيز آمده است :
هذِهِ ( العِدَّةَ ) الَّتى يُخرِجُ اللَّهُ فيهَا القائِمَ عليه السلام ، هُمُ النُّجَباءُ وَ القُضاةُ وَ الحُكّامُ وَ الفُقَهاءُ فِى الدّينِ ، يَمسَحُ بُطونَهُم وَظُهورَهُم فَلا يَشتَبِهُ عَلَيهِم حُكمٌ .
اين افرادى كه خداوند ، قائم عليه السلام را در جمع ايشان ، ظاهر مىسازد ، نجيبان ، حاكمان و فقيهان در دين اند و قائم عليه السلام دستى بر سينه و پشت آنان كشيده و در حكمى به اشتباه نمىافتند .
دانشنامه امام مهدى ( ع ) بر پايه قرآن ، حديث و تاريخ ( فارسى ) — صفحة 373
مساهمون: محمد الريشهري
ص٣٧٣