همه فهميدند او مشمول عنايات خاصّ حضرت بقية اللَّه شده است و احترام خاصّى در بين كاروان پيدا كرد .
يكى از نزديكانش مىگفت : از خصوصيات اين مرد ، آن است كه نمىداند گناه چيست . تا به حال ، خلاف و گناهى از او ديده نشده و با همهء بى حواسى كه دارد ، اذان را كه مىشنود ، براى نماز به مسجد مىرود و گاهى در مسجد ، تنها كسى است كه نماز اوّل وقت مىگزارد .
او اكنون زنده است و در روستاى گرو در منطقهء راتكانِ مشهد به سر مىبرد . تمام زائران كاروان تا آخر سفر ، حال خوشى داشتند و توسلشان به ولى عصر ( عج ) زياد بود . يقين كردم كسى كه او را به چادرها راهنمايى نموده ، يا شخص بقية اللَّه ( عج ) بوده و يا از اعوان و ياران آن حضرت .
« اللَّهُمَّ أَرِنِى الطَّلعَةَ الرَّشيدَةَ وَ الغُرَّةَ الحميدة » .
5 / 17 : امداد غيبى در بازگشت از جمرات
يكى از دوستان « 1 » نقل كرد : مرحوم ابوى ما از اصحاب خاصّ مرحوم آية اللَّه ارباب « 2 »
بودند . آنان پنج - شش نفر بودند كه با مرحوم ارباب ، مادام العمر انس داشتند .
در سال 1360 ش به حج مشرّف شده بود . روز يازدهم به هنگام رمى جمرات
هامش
( 1 ) . اين ماجرا را فردى مورد وثوق در سفر حج به درخواست اين جانب نقل كرد .
( 2 ) . حاج آقا رحيم ارباب ، از اساتيد اخلاق حوزهء علميّهء اصفهان ، در 1297 ق در « چرمهين » اصفهان به دنيا آمد . در همان شهر نزد علماى بزرگى چون : حاج ميرزا بديع درب امامى ، سيّد محمّدباقر درچهاى ، آقا سيّد ابو القاسم دهكردى ، حكيم جهانگير خان قشقايى و آخوند كاشى ، كسب علم نمود و به مقام اجتهاد رسيد . وى مراتب سير و سلوك را نزد جهانگيرخان و آخوند كاشى گذراند . او شاگرد خاصّ آخوند كاشى و مدّت بيست سال متوالى در خدمت وى بود . مرحوم ارباب ، سالها به تدريس فقه و اصول پرداخت و در سال 1396 ق در روز عيد غدير ، دار فانى را وداع گفت . مزار ايشان در تخت فولاد است ( دانشمندان و بزرگان اصفهان : ج 4 ص 1061 چاپ دوم ) .