هر كس اين دعا را پس از هر نماز واجب بخواند ، امام « م ح م د بن حسن » - كه سلام بر او و پدرانش باد - را در بيدارى يا خواب مىبيند : بِسمِ اللَّهِ الرَّحمنِ الرَّحيمِ ، اللَّهُمَّ بَلِّغ مَولانا صاحِبَ الزَّمانِ أينَما كانَ وَ حَيثُما كانَ ، مِن مَشارِقِ الأَرضِ وَ مَغارِبِها ، سَهلِها وَ جَبَلِها ، عَنّي وَ عَن والِدَىَّ وَ عَن وُلدى وَ إخوانى التَّحِيَّةَ وَ السَّلامَ . . . . « 1 »
به نام خداوند گستردهمهر مهربان . خدايا ! به مولايمان صاحب الزمان ، در هر جا كه هست و هر حالتى كه دارد ، در شرق و غرب زمين ، دشت و كوه آن ، از سوى من و پدر و مادر و فرزندان و برادرانم به او درود و سلام برسان .
دليل وقوع رؤيت
پس از اثبات امكان رؤيت ، به ارائهء دليل براى وقوع اين امر نيازمنديم ؛ زيرا اگرچه وقوع چيزى ، دليل امكان آن است ، امّا امكان يك شىء ، مستلزم وقوع آن نيست . با اين فرض ، به گزارشهاى قابل اعتمادى نياز داريم كه ديدار امام عليه السلام را براى حدّ اقل عدّهاى محدود ، ثابت كند . اين گزارشها را مىتوانيم به چند دسته تقسيم كنيم : يك دسته ، احاديثى از امامان اند كه به گونهاى كلّى و اجمالى ، از دسترس برخى از نزديكان و موالىِ امام عصر عليه السلام به ايشان و به طور طبيعى ، ديدن وجود مبارك امام عليه السلام حكايت دارند ؛ دستهء دوم ، گزارشهاى مكرّر و درازدامن از تشرّفها و رؤيتهاى پيروان ناب امامان و يا انسانهاى درمانده و گرفتار اند كه برخى از آنها در همين بخش آمدهاند .
دستهء نخست : دست كم دو حديث « 2 » با اسناد معتبر و مقبول ، دسترس به امام عليه السلام را
هامش
( 1 ) . ر . ك : ج 6 ص 232 ح 1082 .
( 2 ) . روايت سومى نيز در دست داريم كه وجود چنين افرادى را اثبات مىكند و تعداد آنها را سى نفر مىداند ؛ امّامرحوم فيض ، آن را ناظر به غيبت صغرا دانسته است . متن روايت در كتاب الكافى چنين است : امام جعفر صادق عليه السلام فرمود :
« لَا بُدَّ لِصَاحِبِ هذَا الْأَمْرِ مِنْ غَيْبَةٍ ، وَ لَابُدَّ لَهُ فِي غَيْبَتِهِ مِنْ عُزْلَةٍ ، وَ نِعْمَ الْمَنْزِلُ طَيْبَةُ ، وَ مَا بِثَلَاثِينَ مِنْ وَحْشَةٍ ؛
صاحب اين امر را چارهاى نيست از غيبت ، و بايد كه غايب شود و او را در حال غيبت خويش چاره نيست از آن كه از خُلق ، دورى گزيند . و خوب منزلى است طيبه و با سى كس ، وحشتى نيست » ( الكافى : ج 1 ص 340 ح 1 ) . و بيان ، اين گونه چنين است : « طيبة » هى المدينة المقدسة يعنى إذا اعتزل فيها مستترا ومعه ثلاثون من شيعته يأنس بعضهم ببعض فلا وحشة لهم كأنه أشار بذلك إلى غيبته القصيرة فإن فى الطويلة ليس لشيعته إليه سبيل ؛ مراد از طيبه شهر مدينه است يعنى اگر در مدينه پنهان شود و گوشه گيرد و با او سى نفر از شيعيان او باشند كه با هم انس گيرند احساس تنهايى نمىكنند . گويا اين روايت اشاره به غيبت كوتاه حضرت دارد زيرا در غيبت كبراى ايشان ، شيعيان او راهى براى رسيدن به ايشان ندارند ( الوافى : ج 2 ص 41 ح 925 ) .