نهايت ترس . ناگاه ، سيّد جليلى را ديديم كه با ماست و بعد از اداى تحيّت در بين ما ، هفت دانه خرماى زاهدى به من داد و فرمود : « چهار عدد آنها را خودت بخور و سه دانهء آن را به شيخ بده » .
چون [ خرماها را ] خورديم ، عطش ما رفع شد . سپس فرمود : « اين دعا را بخوانيد به جهت نجات و حفظ از شرّ دزدها : اللّهُمَّ إنّى أخافك و أخاف ممّن يخافك و أعوذ بك ممّن لا يخافك ؛ خدايا ! به درستى كه من از تو مىترسم و از هر كسى كه از تو مىترسد ، در هراسم ، و پناه مىبرم به تو از هر كسى كه از تو نمىترسد .
و راه مىرفتيم با آن سيّد و نرفتيم مگر مقدار كمى . پس ناگاه اشاره كرد و فرمود :
« اين ، منزل است » . پس نظر كرديم ديديم كه منزل ، پايين آن تل است و چون وارد منزل شديم ، خواب ، ما را فرا گرفت ، از شدّت تعبى كه گم شده بوديم و ملتفت آنچه براى ما اتّفاق افتاده بود ، نشديم . چون بيدار شديم ، متنبّه به قضيّه شديم و براى ما منكشف شد كه ولىّ عصر - عجل اللَّه فرجه - بوده است . « 1 »
3 / 42 : شفا دادن بيمار به نقل دكتر عبد الحسين تبريزى
854 . دكتر عبد الحسين تبريزى ( لقمان الملك ) در نامهاى به درخواست آية اللَّه شيخ عبد الكريم حائرى در بارهء شفا يافتن بيمارى به اعجاز امام عصر - أرواحنا له الفداء - خطاب به ايشان نوشته است :
« تقديم حضور مبارك حضرت مستطاب حجّة الإسلام آية اللَّه فى الأرضين ، آقاى حاج شيخ عبد الكريم آقا مجتهد « 2 » - أدام اللَّه ظلّه على رؤوس المسلين - .
هامش
( 1 ) . العبقرى الحسان فى أحوال مولانا صاحب الزمان عليه السلام : ج 1 ص 117 .
( 2 ) . آية اللَّه حاج شيخ عبد الكريم حائرى يزدى : در سال 1267 ق ( 1238 ش ) در روستاى مهرجرد ميبد يزد بهدنيا آمد . تحصيلاتش را در اردكان آغاز كرد ؛ امّا بعد از چندى ، براى ادامهء تحصيل به عراق رفت . وى دوازده سال در سامرّا به تحصيل پرداخت و در اين مدّت ، از درس فقيهانى چون : سيّد محمّد فشاركى و شيخ فضل اللَّه نورى سود برد و پس از رحلت ميرزاى شيرازى ، به نجف و پس از مدّت كوتاهى از آن جا به كربلا رفت . آية اللَّه حائرى به دعوت مردم سلطانآباد ( اراك فعلى ) ، به ايران باز گشت و به مدّت هشت سال در حوزهء آن ، تدريس كرد . ايشان در سال 1301 ش ، به اصرار علماى قم در اين شهر ساكن گرديد و حوزهء علميّهء قم را احيا نمود . او از 1301 ش ، تا سال 1315 رياست تامّه و مرجعيت كامل شيعيان را برعهده داشت . وى مردى خردمند و اهل كياست بود . كتابهاى الصلاة و درر الفوائد فى الاصول ، از آثار ايشان است . آيةاللَّه حائرى در 84 سالگى ، در هفدهم ذى قعدهء 1355 ق ( 1315 ش ) در گذشت و در حرم حضرت معصومه عليها السلام به خاك سپرده شد ( آية اللَّه مؤسّس ، على كريمى جهرمى ، أعيان الشيعة : ج 8 ص 42 ) .