زيارت و احاديثى را از ايشان نقل كرده است . « 1 »
3 / 8 : ابو محمّد دعلجى
820 . قطب الدين راوندى مىگويد كه : ابو محمّد دعلجى ، « 2 » از برگزيدگان ياران ما بود و حديث شنيده بود . او دو فرزند داشت كه يكى به راه راست و نامش ابو الحسن بود و مردهها را غسل مىداد ، و فرزند ديگر ، مانند برخى جوانها ، كارهاى ناروا و حرام مىكرد . مالى به ابو محمّد داده شد تا حجّى به نيابت از امام زمان عليه السلام بگزارد كه اين كار [ نيابت گرفتن ] در آن روزگار ، عادت شيعه بود . او مقدارى از آن را به فرزند فاسدش داد و براى حج بيرون آمد . هنگام بازگشت ، حكايت كرد كه در موقف [ عرفات ] ، جوانى نيكوروى و گندمگون و صاحب زلف را در كنارش ديده كه به دعا و مناجات و گريه و زارى و اعمال نيك اشتغال داشته و هنگام فرا رسيدن وقت كوچ از عرفات ، به او رو كرده و فرموده است : « اى پيرمرد ! آيا حيا نمىكنى ؟ » .
ابو محمّد مىگويد : گفتم : از چه چيزى ، اى سَرور من ؟ !
فرمود : « هزينهء حجّى به نيابت از كسى كه مىدانى ، به تو داده مىشود و تو مقدارى از آن را به فاسقى مىدهى كه باده مىنوشد ! ؟ نزديك است كه اين چشمت از ميان برود » ، و به چشمم اشاره كرد و من از آن زمان تا كنون ، هراس دارم .
ابو عبد اللَّه محمّد بن محمّد بن نعمان ( شيخ مفيد ) اين را شنيد و گفت : چهل روز از ورود او به خانهاش نگذشته بود كه زخمى در همان چشمش كه اشاره كرده بود ، در آمد و بينايىاش رفت . « 3 »
هامش
( 1 ) . الفهرست ، منتجب الدين : ص 112 ش 231 ، بحار الأنوار : ج 52 ص 77 ، نجم الثاقب : ص 381 ح 54 .
( 2 ) . عبد اللَّه بن محمّد بن عبد اللَّه ، ابو محمّد حذّاء دعلجى ، منسوب به جايى در بغداد پشت دروازهء كوفه به نامدعالجه است . او فقيه و عارف و استاد نجاشى ( رجالشناس بزرگ شيعه ) در احكام ارث بوده و كتابى در بارهء حج دارد ( رجال النجاشى : ج 2 ص 36 ش 607 ، خلاصة الأقوال : ص 112 ش 53 ) .
( 3 ) . الخرائج و الجرائح : ج 1 ص 480 ح 21 ، بحار الأنوار : ج 52 ص 59 ح 42 ، نجم الثاقب : ص 523 . نيز ، ر . ك : الصراط المستقيم : ج 2 ص 213 ح 15 .