كرد كه ترسيدم .
من گفتم : لا إله إلّااللَّه ! گواهى مىدهم كه آنها بر حق و نهايت حق هستند . ديشب مولايمان را در بيدارى ديدم و به من اين گونه فرمود ، و آنچه را در مزار شريف ديده بودم ، شرح دادم . از آن ، شگفتزده شد و كارهاى بزرگ و نيكويى در اين باره از او صادر شد . به بركت مولايمان صاحب الزمان كه درودهاى خدا بر او باد ، از او به [ امكانات و ] جايى رسيدم كه گمان نمىبردم . « 1 »
3 / 4 : محمّد بن على علوى
816 . سيّد على بن ابن طاووس ، دعاى علوى مصرى را در كتابى كهن - كه نويسندهاش نام خود را حسين بن على بن هند ، ذكر و تاريخ نگارش آن را شوّال سال 396 ق ثبت كرده - يافته است . او متن و سند دعا را ذكر مىكند و مىگويد : اين دعا را سيّد و سَرورمان ، مولايى كه آرزومند او هستيم - كه درودهاى خدا بر او باد - ، به مردى مظلوم از شيعيان و اهلش در عالم رؤيا آموخته و خداوند ، گره از كارش گشوده و دشمنش را كشته است .
در آن كتاب آمده است : ابو على احمد علوى عُرَيضى ، در حرّان برايم به نقل از محمّد بن علوى ( ساكن مصر ) گفت : از سخنچينىِ كسى نزد احمد بن طولون ، بيم فراوانى از حاكم مصر داشتم و بر جان خود مىترسيدم . به قصد به جاى آوردن حج ، بيرون آمدم و از حجاز به عراق رفتم و به مزار امام حسين عليه السلام پناه بردم و پانزده روز در آن جا به دعا و گريه و زارى پرداختم ، كه ميان خواب و بيدارى ، به ديدار امام زمان عليه السلام تشرّف يافتم و به من فرمود : « حسين به تو مىفرمايد : اى فرزند عزيزم ! از
هامش
( 1 ) . دلائل الإمامة : ص 551 ح 525 ، فرج المهموم : ص 245 ( با عبارت مشابه ) ، بحار الأنوار : ج 51 ص 304 و ج 95 ص 200 ح 33 .