گفته شد : اى ابو جعفر ! هشدار دهندهء امّت ، محمّد صلى الله عليه و آله است .
فرمود : « درست گفتى . آيا در حالى كه او زنده بود ، هشدار دهندهاى در گوشه و كنار جهان بود ؟ » . سؤال كننده گفت : نه .
امام باقر عليه السلام فرمود : « آيا نمايندهء او ، هشدار دهنده [ از جانب ] او نيست ، همان گونه كه پيامبر خدا صلى الله عليه و آله در برانگيخته شدنش از سوى خداوند عز و جل ، هشدار دهنده است ؟ » .
او گفت : آرى .
فرمود : « پس محمّد صلى الله عليه و آله نيز همين گونه است . او از دنيا نرفت ، مگر اين كه نمايندهء هشدار دهندهاى داشت » . [ آن گاه ] فرمود : « اگر بگويم كه چنين نبود ، نتيجهاش اين است كه پيامبر خدا صلى الله عليه و آله همهء آنانى را كه در پشت مردان امّت اويند ، تباه كرده است » .
سؤال كننده گفت : آيا قرآن برايشان كافى نيست ؟
فرمود : « چرا ؛ اگر تفسير كنندهاى براى آن باشد » .
او گفت : آيا پيامبر خدا صلى الله عليه و آله آن را تفسير نكرد ؟ فرمود : « چرا . آن را براى يك نفر تفسير كرد ، و جايگاه آن يك نفر را هم براى امّت توضيح داد ، و آن شخص ، على بن ابى طالب عليه السلام است » .
سؤال كننده گفت : اى ابو جعفر ! آيا اين ، امرى [ پوشيده و ] ويژه است و عموم مردم نمىتوانند آن را تحمّل كنند ؟
فرمود : « سنّت خداوند ، اين است كه جز به طور سرّى عبادت نشود ، تا زمانى كه وقتش برسد و دينش را در آن آشكار نمايد ، همان گونه كه پيامبر خدا با خديجه [ داراى عقيدهء ] پنهان بودند ، تا اين كه به آشكار كردن ، فرمان آمد » .
سؤال كننده گفت : آيا لازم است صاحب اين دين هم پنهانكارى كند ؟
فرمود : « آيا على بن ابى طالب ، روزى كه با پيامبر خدا اسلام آورد ، ايمانش را پنهان نكرد تا اين كه رسالت پيامبر خدا ، علنى شد ؟ » . گفت : آرى .
فرمود : « وضعيت ما نيز همين گونه است تا زمان آنچه مقدّر شده ، برسد » . « 1 »
هامش
( 1 ) . الكافى : ج 1 ص 249 ح 6 ، بحار الأنوار : ج 25 ص 71 ح 62 .