3 / 1 ابو ذر غِفارى
جُندَب بن جُناده ، كه به كنيهاش ( ابو ذر ) مشهور است ، صداى رساى حق ، فرياد بلندِ فضيلت و عدالت ، از صحابيان و الا مقام و از پيشگامان ايمان و از استوارْگامان صراط مستقيم بود . او پيش از اسلام ، موحّد بود و از بتپرستى تَن زده بود . او از باديه به مكّه آمد و آيين حق را با همه وجود پذيرفت و آيات الهى را نيوشيد .
ابو ذر را چهارمين و يا پنجمين كسى دانستهاند كه اسلام را پذيرفته و اسلامجويى و حقخواهى و باور به آيين جديد را از آغازين روز ، آشكارا اظهار كرده بود .
او در استوارگامى ، راستگويى و صراحت لهجه ، بىبديل بود . پيامبر خدا ، در كلامى جاودانه به پاس اين ويژگى والاى او فرمود :
ما أظَلَّتِ الخَضراءُ و ما أقَلَّتِ الغَبراءُ أصدَقَ لَهجَةٍ مِن أبي ذَرٍّ .
آسمان ، بر كسى سايه نيفكنْد و زمين ، كسى را بر پشت خود نگرفت كه راستگوتر از ابو ذر باشد .
ابوذر ، از معدود كسانى است كه در هنگامه ديگرسانىهاى پس از پيامبر صلى الله عليه و آله ، حريم حق را پاس داشت و جان خويش را سپر دفاع از جايگاه والاى ولايت على عليه السلام ساخت و از سه نفرى است كه هرگز از آن بزرگوار ، جدا نشدند .
در والايىها و فضليتهاى ابو ذر ، بايد از نماز گزاردن او بر پيكر مطهّر بانوى اسلام ، حضرت زهرا عليها السلام نيز ياد كرد . او از معدود كسانى است كه در آن هنگامه آميخته به رنج و غم ، بر پيكر فاطمه زهرا عليها السلام نماز خواندند .
خروش او عليه بيداد ، شُهره تاريخ است . او اسراف ، تبذير و بخششهاى ناهنجار خليفه سوم را برنتابيد و عليه آنها خروشيد و تحريفهايى را كه مىخواستند براى پشتوانهسازى اين حاتمبخشىها درست كنند ، نيارَست و بر خليفه و توجيهگرى كعب الأحبار ، طعن زد و خليفه ، او ، اين فريادِ رساى