به حكومت رسيدند .
اميران شيعى مذهب سربدارى ، شاعران را به مديحهسرايى اهل بيت عليهم السلام وا مىداشتند . آخرين پادشاه اين سلسله ، خواجه نجمالدين على مؤيّد بود كه در ترويج علم و ادب مىكوشيد و در استحكام مبانى مذهب تشيّع ، تلاش مىكرد . او با شهيد اوّل ( مق 786 ق ) مكاتبه كرد و او را براى ارشاد مردم و اجراى شعاير مذهبى به خراسان فرا خواند . شهيد اوّل ، در پاسخ درخواستهاى او كتاب معروف اللمعة الدمشقيّة را به نام وى نگاشت و به خراسان فرستاد تا شيعيان آن ديار بر طبق فتاواى او عمل نمايند . « 1 »
مرعشيان
اين سلسلهء شيعى ، به رهبرى سادات مرعشى در فاصله سالهاى 760 تا 795 ق بر بخشهاى وسيعى از مازندران ، حكومت كردند . بنيانگذار اين سلسله ، سيّد قوام الدين مرعشى ( م 781 ق ) ، تحت تأثير تعاليم سربداران خراسان ، حكومتى مبتنى بر مذهب شيعهء اثنا عشرى در مازندران ، پى ريخت . در زمان حكومت سيّد كمال الدين ، پسر سيّد قوام الدين ، طالقان ، الَموت و قزوين نيز به قلمرو حكومت مرعشيان افزوده شد . سرانجام در سال 795 ق ، در حملهء تيمور به مازندران ، سيّد كمال الدين به دنبال مقاومت كوتاهى تسليم شد . تيمور ، سادات مرعشى را به ماوراء النهر تبعيد كرد . سيّد كمال الدين و برادرش فخرالدين ، در حيات تيمور درگذشتند .
پس از مرگ تيمور ( 807 ق ) ، برخى از بازماندگان سادات مرعشى چون سيّد زين العابدين و سيّد على و سيّد يحيى ( پسران سيد قوام ) ، خود را به مازندران
هامش
( 1 ) . الحقائق الراهنة ، ص 175 و 205 ، تاريخ ايران پس از اسلام ، ص 516 .