همدانى است . « 1 »
137 . بحر الآمال فى أحوال الرجال ، از محسن بن محمّد رفيع اصفهانى رشتى ( م 1290 ق ) . « 2 »
138 . الفوائد الغروية فى علمى الدراية و الرجال ، از ابو طالب بن ابى تراب حسينى قائنى ( م 1293 ق ) . « 3 »
اين كتاب ، در دو جزء است . جزء اوّل آن ، در علم دراية الحديث و جزء دوم ، در مباحث علم رجال ، از جمله احوال عدّهاى از رجالى است كه بين علماى مهم رجال ، مورد اختلاف اند . مؤلّف ، اين كتاب را در سال 1268 ق ، نوشته است و شاگردش شيخ محمّد باقر قائنى بيرجندى ، شرحى با نام العوائد الغروية بر آن نوشته است . اين اثر در بند مربوط به درايه نيز ياد شد . « 4 »
139 . تصحيح سند تفسير العسكرى ، از ميرزا محمّد حسن ( حسين ) بن على اصغر طباطبايى ( م 1294 ق ) . « 5 »
140 . رجال السيّد محمّد حسين ، از ميرزا محمّد حسين بن على اصغر طباطبايى . « 6 »
141 . متقن المقال فى تلخيص جامع المقال ، از عبد الحسين بن نعمة بن علاء الدين طريحى ( م 1295 ق ) . مؤلّف در سال 1262 ق ، از نگارش اين كتاب ، فارغ گرديده
هامش
( 1 ) . همان ، ص 117 ( ش 241 ) .
( 2 ) . تراجم الرجال ، ج 1 ، ص 425 - 429 .
( 3 ) . وى ، فقيه ، اصولى و رجالى بزرگ شيعه است كه در قائن ، ديده به جهان گشود و نزد عالمان بزرگ خراسان ، اصفهان و نجف ، مانند سيّد محمّد بن معصوم رضوى ، محمّد رحيم بن محمّد بروجردى ، محمّد ابراهيم بن محمّد حسن كرباسى ، سيّد محمّد باقر شفتى ، محسن بن محمّد خنفر تحصيل كرد و پس از دريافت اجازهء اجتهاد ، به قائن بازگشت و به تدريس و نشر احكام دين پرداخت . محمّد باقر بيرجندى ( م 352 ق ) ، شاگرد اوست ( أعيان الشيعة ، ج 2 ، ص 364 ؛ تراجم الرجال ، ج 1 ، ص 39 ؛ الذريعة ، ج 8 ، ص 144 ، ش 555 ؛ موسوعة طبقات الفقهاء ، ج 13 ، ص 45 ) .
( 4 ) . موسوعة طبقات الفقهاء ، ج 13 ، ص 45 ؛ الذريعة ، ج 16 ، ص 351 و ج 10 ، ص 92 ( ش 176 ) .
( 5 ) . الذريعة ، ج 4 ، ص 195 ( ش 967 ) .
( 6 ) . همان ، ج 10 ، ص 113 .