منقضى برمىگردد .
و قد انقضى عنه الضّرب و الشّرب : ضمير در « عنه » به جائى يعنى شخصى كه آمده برمىگردد .
قبل مجيئه حال التّلبّس بالمبدا : ضمير در « مجيئه » به « الّذى » برگشته و كلمهء حال التلبس ، حال از « الّذى » مىباشد .
لا حينه : يعنى « لا انّه جاء الّذى كان ضاربا و شاربا حين مجيئه بعد الانقضاء » و ضمير در « حينه » به « مجيئه » برمىگردد .
به لحاظ هذا الحال : مقصود از « هذا الحال » حال انقضاء مىباشد .
جعله معنونا بهذا العنوان فعلا : كلمه « جعله » عطف به « الاستعمال » بوده و ضمير در آن به « جائى » برگشته و مقصود از « هذا العنوان » ضارب و شارب بوده و مقصود از « فعلا » يعنى الآن و زمان نطق مىباشد .
بمجرّد تلبّسه قبل مجيئه : ضمير در « تلبّسه » و « مجيئه » به « جائى » برمىگردد .
انّه لو كان للاعمّ : ضمير در « انّه » و در « كان » به مشتقّ برمىگردد .
لصحّ استعماله به لحاظ كلا الحالين : ضمير در « استعماله » به مشتقّ برگشته و مقصود از « كلا الحالين » حال تلبس و حال انقضا مىباشد .
و بالجملة : يعنى خلاصهء كلام .
كثرة الاستعمال : يعنى كثرت استعمال مشتقّ .
تمنع عن دعوى الخ : ضمير در « تمنع » به كثرت استعمال برمىگردد .
خصوص حال التّلبّس من الاطلاق : جار و مجرور « من الاطلاق » متعلّق به دعوى بوده و مقصود از آن نيز استعمال مىباشد .
اذ مع عموم المعنى : يعنى مشتقّ وضع براى اعمّ باشد .
و قابليّة كونه حقيقة فى المورد : ضمير در « كونه » به مشتقّ برگشته و مقصود از « مورد »
نهاية الوصول ( شرح فارسى كفاية الأصول ) ( فارسى ) — صفحة 421
مساهمون: حسن سيد اشرفى
ص٤٢١