مىباشد .
و انّما الفرق هو انّه وضع ليستعمل : ضمير « هو » به فرق و در « انّه » و « وضع » و « يستعمل » به حرف برمىگردد .
و اريد منه معناه حالة لغيره : ضمير در « منه » ، « معناه » و « لغيره » به حرف برمىگردد .
و بما هو فى الغير : ضمير « هو » به معنا برگشته و منظور از « فى الغير » در غير معناى حرفى مىباشد .
و وضع غيره : كلمهء « غيره » نائب فاعل براى « وضع » بوده و ضمير در آن به حرف برگشته و منظور از آن نيز اسم مىباشد .
بما هو هو : هر دو ضمير « هو » به معناى غير حرفى برمىگردد .
و عليه : ضمير در « عليه » به فرق بين اسم و فعل برمىگردد .
و عدم الاستقلال بها : ضمير در « بها » به مفهوميّت برمىگردد .
انما اعتبر فى جانب الاستعمال : ضمير نايب فاعلى در « اعتبر » به « كلّ من الخ » برمىگردد .
لا فى المستقبل فيه : يعنى قيد براى موضوع له نيست .
ليكون بينهما تفاوت بحسب المعنى : ضمير در « بينهما » به اسم و حرف برگشته و منظور از « بحسب المعنى » به جهت موضوع له مىباشد .
فى المعنى الآلىّ : يعنى معناى غير مستقلّ .
لما كان مجازا : ضمير در « كان » به استعمال برمىگردد .
او استعمالا له فى غير ما وضع له : ضمير در « له » اوّلى به هريك از ابتداى اسمى و حرفى و در دوّمى به ماء موصوله برگشته و كلمهء « استعمالا » عطف به « مجازا » و عطف تفسيرى مىباشد .
و ان كان به غير ما وضع له : ضمير در « كان » به استعمال برگشته و ضمير در « له » به ماء
نهاية الوصول ( شرح فارسى كفاية الأصول ) ( فارسى ) — صفحة 371
مساهمون: حسن سيد اشرفى
ص٣٧١