" عويلى ، بويدية ، سويرى ، موينى ، قويضى ، قويرى ، مويذى ، مكيرى " و در آنها كه تاء در آخرش نيست اگر تنوين داخل شود اعلال قاض مىشود .
و اگر كلمه پنج حرفى است حرف علّة قلب به ياء مىشود اگر نباشد و بر وزن " فعيليل " مصغّر ميگردد ، مانند " منصور ، عصفور ، مسكين ، معراج ، سربال ، دحراج " در تصغيرش گوئى : منيصير ، عصيفير ، مسيكين ، معيريج ، سريبيل ، دحيريج " .
و اگر حرف سوم و چهارم علّة باشد ، مانند " اداوة : آفتابه ، غاوى ، غاوية ، راوى ، راوية " غير ياء را قلب به ياء مينمائى ، و با ياء تصغير سه ياء جمع مىشود ، ياء سوم را حذف ميكنى ، و در تصغير آنها ميگوئى : " اديّة ، غويّة ، غوىّ ، روىّ ، رويّة " چنانچه در " عطاء و شفاء " گفته شد ، و غير از اينها از اسماء شش حرفى و ما فوق تصغيرش نادر است و از آنچه گفته شد ميزان تصغير آنها دانسته مىشود .
( حكم تصغير در اسمى كه محذوف دارد )
آن است كه آن محذوف مرجوع ميگردد ، سپس مصغّر مىشود مانند " يد : دست ، سه : سرين ، دم : خون ، حر : فرج زن ، اخت :
خواهر ، بنت : دختر ، عدة : نويد ، هنت : چيزى ، اب : پدر ، اخ :
برادر ، شفة : لب " اصل اينها " يدى ، سته ، دمو ، حرح ، اخوة ، بنوة ، وعدة ، هنوة ، ابو ، اخو ، شفهة " بوده ، در تصغير ميگوئى :
" يدىّ ، ستيهة ، دمىّ ، حريح ، اخيّة ، بنيّة ، وعيدة ، هنيّة ، ابىّ ، اخىّ ، شفيهة " و در تصغير " هنت " هنيهة به تبديل واو به هاء نيز نقل شده ، و در اخت و بنت و هنت چون تاء تانيث بجاى لام الفعل