وداعه و عوف و ذهل معروف به وائل كه فرزندان او در نجران سكونت يافتند . و ابو حارثه و عمران و وائل از آن آب نخوردند و در زمرهء غسانيان در نيامدهاند . اما از فرزندان مزيقيا شش تن يعنى جفنه و حارثه و ثعلبه و مالك و كعب و عوف از آن آب نوشيدند و غسان نام گرفتند . بعضى گويند كه ثعلبه و عوف نيز از آب نياشاميدند . چون غسان به شام درآمد با ضجاعم و قومشان - از سليح - همسايه شدند . رئيس غسان در اين ايام ثعلبة بن عمرو بن المجالدين الحارث بن عمرو بن عدى بن عمرو بن مازن بن الازد بود و رئيس ضجاعم داود بن اللثق بن هبولة بن عمرو بن عوف بن ضجعم بود . اينان چنان كه گفتيم كارگزاران روم و پادشاهان عرب بودند و از هر كس كه در آن نواحى فرود مىآمد ، براى قيصر خراج مىگرفتند . اين بود كه چون غسان در شام فرود آمد ضجاعم از آنان طلب خراج كردند ولى غسان سرباز زد و ميانشان نبردى درگرفت . چون غسان در شمار اندك بودند ، و در محاصره دشمن ، خراج را به گردن گرفتند تا آنگاه كه عمرو بن المجالد بن الحارث بن عمرو بن عدى بن عمرو بن مازن بن الازد رشد يافت . او با سليح ، از فرزندان رئيسشان داود اللثق يعنى سبطة بن المنذر بن اللثق [ 1 ] و به قولى قتلة بن منذر نبرد كرد و بر آنان پيروزى يافت و آنان را فرمانبردار خود ساخت و سرزمين شام را در تصرف آورد . و اين به هنگامى بود كه اوضاع ميان روم و ايران ناآرام بود . پادشاه روم ترسيد كه مبادا اينان به يارى ايرانيان عليه او برخيزند ، اين بود كه برايشان نامه نوشت و آنان را به خود نزديك ساخت . رئيسشان در اين ايام ثعلبة بن عمرو ، برادر جذع بن عمرو بود . ميان او و روم معاهدهاى بسته شد كه اگر مورد حمله و تجاوز عرب قرار گرفتند ، روم با چهل هزار سپاهى به يارى آنان بيايد و اگر براى روم حادثهاى پيش آمد ، غسان با بيست هزار سپاهى به مدد او رود . بدين طريق اساس پادشاهيشان استوار گرديد و به نسلهاى بعد رسيد . نخستين كسى كه از آنان به پادشاهى رسيد ، ثعلبة بن عمرو بود . او تا پايان عمر بر اين منصب بود .
جرجانى گويد : پس از ثعلبة بن عمرو ، پسرش حارث بن ثعلبة موسوم به ابن ماريه پادشاه شد و پس از او ، منذر بن الحارث ، سپس ، پسرش نعمان بن المنذر بن الحارث ، سپس ابو بشر حارث بن جبلة بن الحارث بن ثعلبة بن عمرو بن جفنه . برخى از نسب شناسان نسب او را اينچنين برشمردهاند و صحيح اين است كه او ، پسر عوف بن الحارث بن عوف بن عمرو بن عدى بن عمرو بن مازن است . پس از او ، حارث الاعرج بن ابى شمر به پادشاهى رسيد و پس از او عمرو بن الحارث الاعرج و سپس منذر بن الحارث الاعرج سپس ، ايهم بن جبله بن الحارث بن جبلة بن الحارث بن ثعلبة بن عمرو بن جفنة و سپس پسرش جبلة ابن الايهم .
مسعودى گويد : نخستين كسى كه از ايشان پادشاهى يافت ، حارث بن عمرو مزيقيا
هامش
[ ( 1 ) ] در اصل : داود .