بحث اوّل : ولىّ ( فقيه واجد شرايط )
[ امر اوّل : معناى فقيه ]
« فقيه » در لغت عربى ، به معناى دانشمند وصاحب علم است ، مرادف « فهيم » وعليم » ؛ لكن اين صيغهها با صيغههاى « فاقه » و « فاهم » و « عالم » وغيره ، فرق دارد .
زيرا صيغهء « فاعل » براي مجرّد ثبوت صفت بر ذات است ؛ وصيغهء « فَعيل » افاده كنندهء دوام وثبوت وبه تعبير ديگر ، مفيدِ تجربه وتخصّص ذاتِ راجع به صفات است . وبنابراين ، فقيه يعنى متخصّص در فقه ؛ چنانچه طبيب ، به معناى متخصّص در طبّ ؛ وكليم ، متخصّص در كلام است .
پس مراد از فقيه در مورد بحث ، مطلق دانشمند [ يا ] هر فرد داراى هر نوع تخصص نيست ؛ بلكه دانشمندى خاصّ در فنّى مخصوص است ؛ وآن ، متخصّص در علم فقه اصطلاحى ومجتهد صاحب فتوا در احكام فرعىِ اسلامى است . واين نوع فقيه ، مورد بحث است . وغرض از نگارش اين أوراق ، اثبات ولايت براي أو است .
امر دوم [ : گونههاى احكام اسلامى ]
[ مسلئهء ديگر ] اين كه : احكام اسلامى - وبلكه همهء احكام در كلّيّه شرايع آسمانى - به سه بخش ، تقسيم مىشود : أصول عقايد ، اخلاق واحكام فرعى .
توضيحْ آن كه : افعال وصفات انسان واين موجود خاصّى كه هدف اصلى از