125 - متّفق شدن مردم در ترك امر به معروف ، نهى از منكر و ديندارى .
126 - با قهر و غلبه شدن منافقان .
127 - با نصرت و دولت شدن منافقان .
128 - مقبول و پذيرفته شدن سخنان منافقان .
129 - سكوت كردن اهل حقّ از كلام حقّ به واسطهء گوش ندادن به سخنان ايشان .
130 - با اجرت شدن گفتن اذان و امامت جماعت .
131 - اجتماع كردن خلق خدانترس در مساجد براى غيبت كردن مردم و تعريف و وصف نمودن از شراب و مسكرات .
132 - امامت جماعت كردن براى كسانى كه به واسطهء خوردن شراب در حال سكر و مستىاند و مستى را عيب نمىدانند .
133 - اكرام مردم به كسى كه مست شده به واسطهء تقيّه و معذور داشتن او در ارتكاب اين معصيت بزرگ .
134 - خوردن اموال يتيمان با ادّعاى تقوا و صلاحيّت نزد مردم .
135 - حكم كردن قاضيان بر خلاف امر الهى .
136 - پيروى كردن حكّام شرع از راه طمع از خائنان .
137 - سپردن حكّام شرع ميراث صغير را به قيّم فاسق و حيف و ميل نمودن آن فاسق .
138 - امر كردن وعّاظ در بالاى منبرها به تقوا و پرهيزگارى ، با آنكه خود به آن چه مىگويند ، عمل نمىكنند .
139 - استخفاف كردن مردم به اوقات نماز و سهل انگاشتن به جا آوردن نماز در اوّل وقت .
140 - دادن وجوه به فقرا به توسّط وسايط و قصد قربت نداشتن در دادن آنها .
141 - دادن وجوه به فقرا در صورت مطالبهء آنها با ابرام و اصرار .
142 - منحصر شدن همّت مردم به امر خوراك و دفع شهوت عزوبت با باك
العبقري الحسان في أحوال موالانا صاحب الزمان ( ع ) — صفحة 289
مساهمون: صادق برزگر بفرويى
ص٢٨٩